W sprawie bitwy pomiędzy wielką, a drobną burżuazją – czyli o ACTA

Cały świat (czy może raczej cały „cywilizowany” świat) zaprząta ostatnimi czasy sprawa ACTA – międzynarodowego porozumienia, które ma na celu – jak to oficjalnie oświadcza – ochronę własności intelektualnej twórców. Własność ta jest w myśli ACTY kradziona przez tzw. „piratów internetowych”. Oni stanowią główne zło, które nie pozwala odnosić korzyści ze swojej twórczości artystom.

Ogólniej rzecz biorąc ACTA oznacza większy nadzór nad siecią, a konkretnie nad treściami, prezentowanymi przez poszczególne strony w sieci. Władze uzyskują większy dostęp do środków, którymi mogą przeciwdziałać łamaniu prawa własności i chronić pieniądze twórców.

Wśród szerokich rzesz internautów z miejsca podniósł się ogromny wrzask i lament nad łamaniem praw i wolności obywateli, a nawet praw człowieka (co klasycznego drobnoburżuazyjnego liberała przeraża w niesamowitym wręcz stopniu).

Obywatele wyszli na ulice, są „wkurwieni”, obywatele wykrzykują władzy swój protest przeciwko podejmowanym przez nią decyzjom!

Straszne. I strasznie proletariackie! Poddajmy sprawę klasowej analizie.

Bitwa o ACTĘ jest niczym innym jak bitwą pomiędzy wielką, a drobną burżuazją. Chyba nikt już nie ma wątpliwości, że rzecz wcale nie w chronieniu i powiększaniu luksusu artystów (chociaż przy dzisiejszym poziomie muzyki/filmu etc. trzeba byłoby chyba wziąć ich w cudzysłów), lecz w ochronie zysków korporacji medialnych, gdyż to one, a nie artyści – tracą na piractwie najwięcej. Wielka burżuazja to wielkie korporacje medialne.

Drobna burżuazja – to zwykli użytkownicy Internetu, zwyczajni, pierwszoświatowi „zjadacze (pełnoziarnistego, wielozbożowego) chleba”. Jest to cała arystokracja pracy, wszyscy usługodawcy, studenci, etc., dla których Internet stanowi źródło darmowych korzyści, a słowo „darmowe” czy „zniżka” jest dla arystokraty pracy bogiem równie wielkim, jak dla trockistów – słowo „robotnik”.

Arystokracja pracy łaknie większej ilości wolności – tj. pragnie jedynego, przeliczalnego wyznacznika „wolności”, który obowiązuje w społeczeństwach Pierwszego Świata – czyli ilości pieniądza/dóbr. Wszelkie żądania arystokracji pracy sprowadzają się do tego, ażeby uzyskała ona tyle wolności, ile ma jej burżuazja imperialistyczna. Lecz nie chodzi wcale o wolność socjalistyczną. Chodzi o wolność „obywatelską”, którą już dostały społeczeństwa zachodnie kosztem ogromnego zniewolenia ludów i narodów w Trzecim Świecie.

Zacytujmy w tym kontekście naszego kolegę z portalu „Baader-Meinhof” (raf.espiv.net), który zaprezentował absolutnie trzeźwe, klasowe podejście do sprawy:

„Jest coś ponuro perwersyjnego i w gruncie rzeczy egoistycznego, że wszyscy ożywiają się gdy chodzi o ich swobodny dostęp do informacji w sieci, a milczą gdy chodzi o życie setek tysięcy Arabów, których zabijał i zabija również rząd polski.”

Wielkość zamieszania wokół ACTA wskazuje tylko na jedno – na monstrualność absolutnego egoizmu, socjalszowinizmu i socjalfaszyzmu, którzy szerzy się w społeczeństwach Zachodu, w społeczeństwie Pierwszego Świata. Arystokracja pracy pragnie być wielką burżuazją, a wielka burżuazja nie bardzo chce się dzielić swoimi przywilejami z Europejczykami. Czy stanowi to podłoże sytuacji rewolucyjnej i grunt dla idei socjalistycznej? Wydawać by się, mogło, że jest wspaniale. Ale na to pytanie trzeba odpowiedzieć identycznie, jak odpowie się na pytanie: „Czy arystokracja pracy ma na celu zmianę systemu, czy w rzeczywistości żąda ona socjalizmu?” Odpowiedź na obydwa pytania brzmi: „nie”.

Dla tych, którzy mają olej w głowie i marksizm w sercu nie jest niczym dziwnym, że w Pierwszym Świecie na manifestacji w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu gromadzą się by wspólnie opluwać stare babcie, szukające krzyża – tysiące ludzi, że tysiące ludzi ciągną się ulicami za platformami parady równości, że manifestacja w sprawie ACTY zbiera pod budynkiem, gdzie niedawno stał płaski Buzek – tysiące ludzi, zaś pikieta pod ambasadą amerykańską przeciwko agresji imperializmu w Libii zbiera ponad 30 osób. To naprawdę nic dziwnego!

Komu zaszkodzi ACTA? Użytkownikom Internetu. A tych rzeczywiście bardzo wielu (!) jest w społeczeństwach Trzeciego Świata, w których większość ludzi nie ma dobrych perspektyw na przeżycie następnego dnia. Oczywiście sprawa kontroli i cenzury nie jest sprawą mało ważną. Jednak komuniści powinni skupić się nie na ochronie przywilejów pierwszoświatowców, lecz na walce o obalenie imperializmu.

Faktem jest, że sama umowa ACTA nie dotyczy konkretnie kwestii cenzury, wbrew temu co chcą wmówić sfrustrowane masy protestujących drobnych burżujów. ACTA jest skonstruowane by bardziej restrykcyjnie walczyć z szeroko rozumianym internetowym piractwem. Jest to prawo uderzające przede wszystkim w tych użytkowników Internetu, którzy używali go głównie do ściągania muzyki, filmów i oprogramowania. Ratyfikacja ACTA leży w interesie wielkich korporacji, bo to one najwięcej tracą na tych praktykach. Protest hipsterskiej młodzieży przerażonej wizją braku darmowej rozrywki nie dotyczy wcale kwestii cenzury. Praktyka państwa pokazuje, że burżuazja nie ma problemu z zablokowaniem „niewygodnych” stron, co pokazuje przykład Lewicy Bez Cenzury. Mechanizmy cenzury działają we wszystkich państwach bez większych problemów. Protest ten jest po prostu sporem wewnątrzburżuazyjnym – drobna burżuazja buntuje się przeciwko chciwości wielkiej burżuazji. Obie strony motywowane są tą samą kapitalistyczną chęcią zysku.

Szum wokół ACTA nie pozostawia złudzeń. Kolejny raz udowadnia, że socjalfaszystowskie społeczeństwa Pierwszego Świata nie są żadnym sojusznikiem dla realnego proletariatu w Trzecim Świecie. Kolejny raz udowodniona została nędza pierwszoświatowego socjalizmu.

Referat wygłoszony 22 listopada 1919 roku na II Ogólnorosyjskim Zjeździe Komunistycznych Organizacji Narodów Wschodu

[„Izwiestija CK RKP(b)" nr 9, 20 grudnia 1919 r.]

———————-

Prezentowane przez nas przemówienie Lenina jest wyrazem coraz większego znaczenia, które Bolszewicy przypisywali w tamtym okresie rewolucyjnej walce na Wschodzie. Co prawda Lenin, a potem także Stalin – nadal skupiali się głównie na rewolucji na Zachodzie, to jednak rozczarowanie co do degeneracji socjalistów w krajach Europy, przyznawanie, że I Wojna Światowa toczyła się o kolonie, a nie o Europę i coraz bardziej wyraźne deklaracje, że jednak to Wschód jest czerwony – dają pewien obraz przykładania coraz to większej wagi do sprawy walki kolonii przeciwko metropoliom i do rewolucyjnej walki mas ludowych krajów kolonialnych, do walki także ogromnych mas chłopstwa, które Lenin w artykule niniejszym bez ogródek określa jako rewolucyjne, wbrew trockistowskim kłamstwom, które przypisują mu negowanie jakiejkolwiek możliwości wystąpienia „rewolucyjnego nastroju” wśród chłopów.

Lenin wskazuje w niniejszym artykule także na międzynarodowe znaczenie zwycięstwa rewolucji proletariackiej w Rosji i na to, co Lin Biao nazwie później „duchową bombą atomową” – czyli potęgą mobilizacji mas do wojny rewolucyjnej.

Michał Rakulski

——————–

Towarzysze! Bardzo rad jestem, że mogę powitać zjazd towarzyszy komunistów, przedstawicieli muzułmańskich organizacji Wschodu, i powiedzieć kilka słów o tym, jak ukształtowała się obecnie sytuacja w Rosji i na całym świecie. Tematem mojego referatu jest obecna sytuacja, a wydaje mi się, że teraz najistotniejsze w tym zagadnieniu to stosunek narodów Wschodu do imperializmu oraz ruch rewolucyjny wśród tych narodów. Rozumie się samo przez się, że ten rewolucyjny ruch narodów Wschodu może się teraz pomyślnie rozwijać i dopiąć swego celu jedynie w najściślejszym powiązaniu z rewolucyjną walką naszej Republiki Radzieckiej przeciw międzynarodowemu imperializmowi. Wskutek szeregu okoliczności — między innymi w związku z zacofaniem Rosji i jej ogromnymi obszarami oraz tym, że położona jest na rubieży Europy i Azji, Zachodu i Wschodu — musieliśmy wziąć na swe barki cały ciężar — co jest dla nas bardzo zaszczytne — światowej walki z imperializmem. Toteż w najbliższym czasie cały dalszy bieg wydarzeń, rokujący nam, że walka z imperializmem międzynarodowym zataczać będzie coraz szersze kręgi i nabierać coraz większej zaciętości, nieuchronnie będzie związany z walką Republiki Radzieckiej przeciw siłom zjednoczonego imperializmu — Niemiec, Francji, Anglii i Ameryki.
Co się tyczy kwestii wojny, to wiecie, jak pomyślną mamy teraz sytuację na wszystkich frontach. Nie będę rozpatrywać szczegółowo tej sprawy — powiem tylko, że wojna domowa, którą narzucił nam siłą międzynarodowy imperializm, wyrządziła w ciągu dwóch lat Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republice Radzieckiej niesłychane szkody, nałożyła na barki chłopów i robotników tak wielkie brzemię, iż zdawało się często, że go nie udźwigną. Zarazem jednak wojna ta prowadzona z tak brutalną przemocą, bezlitośnie brutalną presją przez rozbestwionych tak zwanych naszych „sojuszników”, którzy ograbiali nas jeszcze przed rewolucją socjalistyczną, dokonała cudu, gdyż z ludzi znękanych wojną i — zdawać by się mogło — niezdolnych do przetrwania jeszcze jednej wojny uczyniła bojowników, którzy w ciągu dwóch lat nie tylko znosili brzemię wojny, ale ją kończą zwycięstwem. Zwycięstwa, które teraz odnosimy nad Kołczakiem, Judeniczem i Denikinem, świadczą, że zaczęła się nowa faza w dziejach walki światowego imperializmu przeciw krajom i narodom, które podjęły walkę o swe wyzwolenie. Pod tym względem nasza dwuletnia wojna domowa nie tylko całkowicie potwierdziła z dawien dawna znaną rzecz w historii, że charakter wojny i jej powodzenie zależą najbardziej od wewnętrznego ustroju kraju prowadzącego wojnę oraz że wojna jest odzwierciedleniem polityki wewnętrznej, jaką dany kraj uprawiał przed wybuchem wojny. Przebieg wojny nieuchronnie stanowi odbicie tego wszystkiego.

Kwestia, jaka klasa wojnę prowadziła i ją kontynuuje, jest kwestią niezwykle doniosłą. Jedynie dzięki temu, że nasza wojna domowa jest wojną wyzwolonych robotników i chłopów i stanowi dalszy ciąg walki politycznej o wyzwolenie mas pracujących z jarzma kapitalistów własnego kraju i całego świata, znaleźli się w kraju tak zacofanym, jak Rosja, wyczerpanym przez czteroletnią wojnę imperialistyczną, ludzie, którym nie zabrakło silnej woli, aby w ciągu dwóch lat niebywałych, niewiarygodnych cierpień i trudności prowadzić tę wojnę nadal.

Historia wojny domowej dowiodła tego w sposób całkowicie oczywisty na przykładzie z Kołczakiem. Taki nieprzyjaciel, jak Kołczak, któremu pomagały wszystkie najsilniejsze mocarstwa świata, w którego rękach znajdowała się linia kolejowa ochraniana przez stutysięczną armię obcych państw, przez najlepsze wojska międzynarodowych imperialistów, jak na przykład wojska japońskie, przygotowane do wojny imperialistycznej, ale nie wykrwawione wskutek tego, że prawie nie brały w niej udziału, otóż wydawało się, że taki nieprzyjaciel, jak Kołczak, opierający się na chłopach Syberii, chłopach najzamożniejszych, nie znających systemu poddaństwa i dlatego, rzecz zrozumiała, najbardziej dalekich od komunizmu, to siła niezwyciężona, ponieważ jego wojska były czołowym oddziałem międzynarodowego imperializmu. Dotychczas jeszcze na Syberii działają wojska japońskie, czechosłowackie i wojska innych państw imperialistycznych. Niemniej jednak doświadczenie, jakie dał przeszło roczny okres władzy Kołczaka na Syberii, z jej nieprzebranymi zasobami naturalnymi, doświadczenie z tą władzą, popieraną początkowo przez socjalistyczne partie II Międzynarodówki, mienszewików i eserowców, którzy stworzyli front Komitetu Zgromadzenia Ustawodawczego, władzą wydającą się w tych warunkach, z punktu widzenia filistrów oraz utartych dróg historii, trwałą i niezwyciężoną, doświadczenie to w rzeczywistości dowiodło, co następuje: im bardziej posuwał się Kołczak w głąb Rosji, tym bardziej wyczerpywały się jego siły, aż wreszcie, jak widzimy, nastąpiło całkowite zwycięstwo Rosji Radzieckiej nad Kołczakiem, Nie ulega wątpliwości, że praktyka udowadnia nam tu, iż zespolone siły robotników i chłopów, wyzwolonych z jarzma kapitalistów, dokonują prawdziwych cudów. Mamy tu w praktyce dowód, że wojna rewolucyjna — kiedy rzeczywiście ogarnia ujarzmione masy pracujące i budzi ich zainteresowanie, kiedy daje im świadomość, że walczą z wyzyskiwaczami — staje się źródłem energii zdolnej do tworzenia cudów.

Sądzę, że to, czego dokonała Armia Czerwona, to, co dała jej walka i historia zwycięstwa, będzie miało dla wszystkich narodów Wschodu olbrzymie, epokowe znaczenie. Wykaże ona narodom Wschodu, że jeśli nawet są one bardzo słabe, a potęga ciemiężycieli europejskich, wykorzystujących w walce wszystkie cuda techniki i sztuki wojennej, wydaje się być niezwyciężona, to jednak rewolucyjna wojna narodów uciskanych, w razie gdy naprawdę potrafi rozbudzić miliony wyzyskiwanych ludzi pracy, kryje w sobie takie możliwości, takie cuda, że wyzwolenie narodów Wschodu jest obecnie rzeczą praktycznie całkowicie realną nie tylko z punktu widzenia perspektyw rewolucji międzynarodowej, lecz również bezpośredniego doświadczenia wojennego w Azji i na Syberii, doświadczenia Republiki Radzieckiej, na którą zbrojnie napadły wszystkie najpotężniejsze kraje imperializmu.

Prócz tego doświadczenie wojny domowej w Rosji wykazało nam i komunistom wszystkich krajów, jak w ogniu wojny domowej, wraz ze wzrostem rewolucyjnego entuzjazmu, wzrastają w kraju siły wewnętrzne. Wojna jest wypróbowaniem wszystkich ekonomicznych i organizacyjnych sił każdego narodu. Koniec końców po dwóch latach doświadczenia, mimo że ta wojna jest dla robotników i chłopów, dręczonych głodem i chłodem, niebywałą męczarnią, można stwierdzić, że zwyciężamy i będziemy zwyciężać, posiadamy bowiem zaplecze, i to zaplecze silne, gdyż chłopi i robotnicy, pomimo głodu i chłodu, są zwarci, mocni i na każdy dotkliwy cios odpowiadają coraz większym zespoleniem swych sił i zwiększeniem mocy ekonomicznej, i tylko dlatego możliwe były zwycięstwa nad Kołczakiem, Judeniczem i ich sojusznikami, najpotężniejszymi mocarstwami świata. Ubiegłe dwa lata świadczą z jednej strony o możliwości rozwijania wojny rewolucyjnej, z drugiej zaś o umacnianiu się władzy radzieckiej, mimo iż spadły na nią potężne ciosy interwencji państw obcych, zmierzającej do szybkiego zlikwidowania ogniska rewolucji, unicestwienia republiki robotników i chłopów, którzy ośmielili się wypowiedzieć wojnę międzynarodowemu imperializmowi. Ale zamiast pokonać robotników i chłopów Rosji — tylko ich zahartowali.
Takie są główne wnioski z obecnej sytuacji, taka jest jej główna treść. Bliska już jest chwila całkowitego zwycięstwa nad Denikinem — ostatnim wrogiem, jaki pozostał na naszym terytorium. Czujemy się silni i możemy tysiąc razy powtórzyć, że nie mylimy się twierdząc, iż wewnątrz kraju wzmogły się siły budujące naszą republikę, i że z wojny z Denikinem wyjdziemy wielekroć silniejsi i bardziej przygotowani do realizowania zadania budowy socjalistycznego gmachu, w czasie bowiem wojny domowej mogliśmy temu poświęcić bardzo mało czasu i sił, a dopiero teraz, wkraczając na swobodną drogę, niewątpliwie będziemy mogli poświęcić się temu całkowicie.

W Europie Zachodniej widzimy rozkład imperializmu. Wiecie, że przed rokiem nawet socjalistom niemieckim — jak zresztą ogromnej większości socjalistów, którzy nie rozumieli ówczesnego stanu rzeczy — zdawało się, że toczy się walka między dwiema grupami światowego imperializmu, wypełniająca całą historię, że nie istnieją siły, które mogłyby dać coś innego; zdawało się im, że nawet socjalistom nie pozostaje nic innego, jak przyłączyć się do jednej lub drugiej grupy najpotężniejszych światowych drapieżców. Tak wydawało się pod koniec października 1918 roku. Widzimy jednak, że od tego czasu mieliśmy w historii świata w ciągu roku niebywałe dotąd zjawiska o dużym zasięgu i głębi, sprawiające, że otworzyły się oczy wielu spośród tych socjalistów, którzy w czasie wojny imperialistycznej byli patriotami i usprawiedliwiali swoje postępowanie tym, iż stali w obliczu wroga; usprawiedliwiali swój sojusz z imperialistami angielskimi i francuskimi, niosącymi rzekomo wyzwolenie od imperializmu niemieckiego. Spójrzcie, ile złudzeń rozwiała ta wojna! Widzimy rozkład imperializmu niemieckiego, prowadzący nie tylko do rewolucji republikańskiej, lecz również socjalistycznej. Wiecie, że obecnie w Niemczech walka klas zaostrzyła się jeszcze bardziej i coraz bardziej zbliża się wojna domowa, walka proletariatu niemieckiego z niemieckimi imperialistami, którzy przyoblekli szaty republikańskie, ale pozostali przedstawicielami imperializmu.

Wszyscy wiedzą, że rewolucja socjalna dojrzewa w Europie Zachodniej nie tylko z każdym dniem, lecz z każdą godziną, że to samo dzieje się w Ameryce i w Anglii — u owych rzekomych przedstawicieli kultury i cywilizacji, zwycięzców nad Hunami – imperialistami niemieckimi — kiedy bowiem nastąpiło zawarcie pokoju wersalskiego, wszyscy przekonali się, że pokój wersalski jest stokroć bardziej grabieżczy od pokoju brzeskiego, narzuconego nam przez grabieżców niemieckich, oraz stanowi najdotkliwszy cios, jaki tylko mogli sobie zadać kapitaliści i imperialiści tych niefortunnych krajów zwycięskich. Pokój wersalski otworzył oczy właśnie tym narodom zwycięskim i udowodnił, że mówiąc o Anglii i Francji mamy do czynienia nie z przedstawicielami kultury i cywilizacji, lecz z państwami wprawdzie demokratycznymi, ale rządzonymi przez drapieżców-imperialistów. W krajach tych drapieżców tak szybko rozwija się walka wewnętrzna, że z tego możemy tylko cieszyć się, wiedząc, iż pokój wersalski to tylko zewnętrzne zwycięstwo tryumfujących imperialistów, w rzeczywistości zaś krach całego świata imperialistycznego i stanowcze zerwanie mas pracujących z tymi socjalistami, którzy w czasie wojny byli sprzymierzeńcami przedstawicieli zgniłego imperializmu i bronili jedną lub drugą grupę walczących drapieżców. Masom pracującym otwarły się oczy, ponieważ pokój wersalski okazał się pokojem drapieżczym i dowiódł, że Francja i Anglia o to w gruncie rzeczy walczyły z Niemcami, by umocnić swą władzę nad koloniami i zwiększyć własną potęgę imperialistyczną. Im dłużej trwa ta wewnętrzna walka, tym szerzej się rozwija. Miałem dziś sposobność przeczytać radiogram z Londynu z 21 listopada, w którym dziennikarze amerykańscy — ludzie, których nie można posądzić o sympatię do rewolucjonistów — twierdzą, że we Francji daje się zauważyć niebywały wybuch nienawiści do Amerykanów, ponieważ Amerykanie odmówili ratyfikacji wersalskiego traktatu pokojowego.

Anglia i Francja wygrały wojnę, ale zadłużyły się po uszy u Ameryki, która zdecydowała, że jakkolwiek by Francuzi i Anglicy mienili się zwycięzcami, to ona zagarnie najlepsze zyski i będzie pobierać lichwiarskie procenty za swą pomoc udzieloną w czasie wojny, przy czym gwarancją tego powinna być budująca się obecnie flota amerykańska przewyższająca swymi rozmiarami flotę angielską. Jak brutalnie postępuje drapieżny imperializm Amerykanów, świadczy fakt, że agenci Ameryki skupują żywy towar, kobiety i dziewczęta, i wywożą do Ameryki, szerząc prostytucję. Wolna, kulturalna Ameryka zaopatruje w żywy towar domy publiczne! W Polsce i Belgii dochodzi do konfliktów z amerykańskimi agentami. Oto mała ilustracja tego, co w ogromnej skali dzieje się w każdym małym kraju, któremu pomaga Ententa. Weźmy chociażby Polskę. Wiecie, że zjawiają się tam amerykańscy agenci i spekulanci, aby wykupywać wszystkie bogactwa Polski, chełpiącej się, że istnieje teraz jako państwo niepodległe. Polska jest wykupywana przez agentów Ameryki. Nie ma ani jednej fabryki, ani jednego zakładu przemysłowego, ani jednej gałęzi przemysłu, której Amerykanie nie mieliby w swej kieszeni. Ameryka rozzuchwaliła się do tego stopnia, że zaczyna ujarzmiać „wielką, wolną, zwycięską” Francję, która była dawniej krajem lichwiarzy, obecnie zaś sama zadłużyła się całkowicie u Ameryki, gdyż zabrakło jej sił ekonomicznych i nie wystarcza jej ani własnego zboża, ani własnego węgla, nie może rozwijać na szeroką skalę swych sił materialnych, Ameryka zaś żąda, aby cały haracz został bezapelacyjnie spłacony. A zatem coraz wyraźniej uwidacznia się ekonomiczny krach Francji, Anglii i innych potężnych krajów. W wyborach we Francji przewagę uzyskali klerykałowie. Naród francuski, który oszukano wmawiając mu, że wszystkie swe siły powinien wytężyć do walki w imię wolności i demokracji przeciw Niemcom, otrzymał teraz w nagrodę niezmierne zadłużenie, znęcanie się drapieżnych imperialistów amerykańskich, a następnie większość klerykalną, składającą się z przedstawicieli najdzikszej reakcji.

Sytuacja na całym świecie stała się jeszcze bardziej powikłana. Wielkie jest nasze zwycięstwo nad Kołczakiem, Judeniczem — tymi sługusami międzynarodowego kapitału, ale jeszcze większe, chociaż nie tak widoczne, jest zwycięstwo, jakie odnosimy w skali międzynarodowej. Zwycięstwem tym jest wewnętrzny rozkład imperializmu, który nie może wysłać przeciw nam swych wojsk. Próbowała to uczynić Ententa, ale to się nie udało, ponieważ wojska jej przy zetknięciu się z naszymi wojskami i zapoznaniu się z naszą rosyjską Konstytucją Radziecką, przetłumaczoną na ich języki, ulegają rozkładowi. Wbrew przywódcom zgniłego socjalizmu i ich oddziaływaniu masy pracujące zawsze darzą sympatią naszą Konstytucję. Słowo „Sowiet” jest teraz zrozumiałe dla wszystkich, a Konstytucja Radziecka została przetłumaczona na wszystkie języki i zna ją każdy robotnik. Wie on, że jest to Konstytucja mas pracujących, ustrój polityczny mas pracujących, wzywających do pokonania międzynarodowego kapitału, wie, że jest to nasza zdobycz w walce z międzynarodowymi imperialistami. To nasze zwycięstwo znalazło oddźwięk w każdym kraju imperialistycznym, skoro przeciągnęliśmy na swą stronę, pozyskaliśmy wojska tych krajów i uniemożliwiliśmy wysłanie ich przeciw Rosji Radzieckiej.

Próbowano walczyć z nami cudzymi wojskami, wojskami Finlandii, Polski, Łotwy, ale i to się nie udało. Angielski minister Churchill chełpił się kilka tygodni temu w swoim przemówieniu w Izbie Gmin — cały świat dowiedział się o tym z telegramów — że zorganizowano działania wojenne czternastu narodów przeciw Rosji Radzieckiej, w których wyniku rok bieżący zakończy się zwycięstwem nad Rosją. I rzeczywiście, brało w tym udział wiele narodów — Finlandia, Ukraina, Polska, Gruzja, Czechosłowacy, Japończycy, Francuzi, Anglicy, Niemcy. Wiemy jednak, czym to się skończyło! Wiemy, że Estończycy przestali pomagać wojskom Judenicza, a obecnie toczy się w prasie zaciekła polemika w związku z tą odmową Estończyków; Finlandia również nie udzieliła pomocy Judeniczowi,   jakkolwiek  burżuazja  tego  kraju  chciała  mu  pomóc.

A zatem również druga próba natarcia na nas zakończyła się fiaskiem. Pierwszy etap — to wysłanie przez Ententę własnych wojsk, które były wyposażone według ostatniego słowa techniki wojennej, tak iż wydawało się, że pokonają one Republikę Radziecką. Wojska te opuściły już Kaukaz, Archangielsk, Krym i pozostały jeszcze w rejonie Murmańska, podobnie jak Czechosłowacy na Syberii, ale pozostały jako wysepki. Pierwsza próba pokonania nas przy użyciu własnych wojsk zakończyła się naszym zwycięstwem. Druga próba polegała na tym, aby pchnąć do walki przeciw nam sąsiadujące z nami narody, które są pod względem finansowym całkowicie uzależnione od Ententy, i zmusić je do zdławienia nas jako gniazda socjalizmu. Ale i ta próba spełzła na niczym: okazało się, że żadne z tych maleńkich państw nie jest zdolne do takiej wojny. Co więcej — w każdym z nich wzmogła się nienawiść do Ententy. Jeśli Finlandia nie ruszyła na Piotrogród, kiedy Judenicz zajął już Krasnoje Sieło, to stało się tak dlatego, że wahała się i widziała, iż obok Rosji Radzieckiej może istnieć samodzielnie, natomiast z Ententą nie będzie mogła żyć w pokoju. Doświadczyły tego wszystkie małe narody. Doświadczyły tego Finlandia, Litwa, Estonia, Polska, w których panuje nagminnie szowinizm, ale istnieje też nienawiść do Ententy, wzmagającej tam swój wyzysk. A my możemy teraz bez żadnej przesady powiedzieć, ściśle uwzględniając bieg wydarzeń, że nie tylko pierwszy, ale i drugi etap międzynarodowej wojny przeciw Republice Radzieckiej zakończył się niepowodzeniem. Teraz nam tylko pozostaje pokonać wojska Denikina, które są już na poły rozbite.

Taka jest obecna sytuacja w Rosji i na arenie międzynarodowej, pokrótce scharakteryzowana w mym referacie. Na zakończenie pozwolę sobie poruszyć kwestię, w obliczu jakiej sytuacji stoją narodowości Wschodu. Jesteście przedstawicielami komunistycznych organizacji i komunistycznych partii różnych narodów Wschodu. Muszę powiedzieć, że jeśli bolszewikom rosyjskim udało się dokonać wyłomu w starym imperializmie, wziąć na siebie niezwykle trudne, ale zarazem niezwykle zaszczytne zadanie utorowania nowych dróg rewolucji, to was, przedstawicieli mas pracujących Wschodu, czeka jeszcze większe i jeszcze nowsze zadanie. Staje się rzeczą zupełnie jasną, że rewolucja socjalistyczna, która na całym świecie jest coraz bliższa, w żadnym wypadku nie będzie polegać jedynie na zwycięstwie proletariatu w każdym kraju nad własną burżuazją. Byłoby to możliwe, gdyby rewolucje dokonywały się łatwo i szybko. Wiemy, że do tego imperialiści nie dopuszczą, że wszystkie kraje uzbrojone są przeciw swemu wewnętrznemu bolszewizmowi i myślą tylko o tym, jak u siebie pokonać bolszewizm. Toteż w każdym kraju narasta wojna domowa, do udziału w której po stronie burżuazji wciągnięci zostali starzy socjaliści-ugodowcy. A zatem rewolucja socjalistyczna nie będzie jedynie i przede wszystkim walką rewolucyjnych proletariuszy w każdym kraju przeciw swojej burżuazji — nie, będzie ona walką wszystkich kolonii i krajów uciskanych przez imperializm, wszystkich krajów zależnych przeciw międzynarodowemu imperializmowi. W programie naszej partii, uchwalonym w marcu ubiegłego roku, charakteryzując zbliżanie się światowej rewolucji socjalnej, twierdziliśmy, że wojna domowa mas pracujących przeciw imperialistom i wyzyskiwaczom we wszystkich przodujących krajach zaczyna kojarzyć się z wojną narodową przeciw międzynarodowemu imperializmowi. Przebieg rewolucji potwierdza to i będzie potwierdzał coraz bardziej. Tak samo będzie również na Wschodzie. Wiemy, że staną tu do walki jako samodzielni uczestnicy, jako twórcy nowego życia, masy ludowe Wschodu, ponieważ setki milionów tej ludności należą do narodów zależnych, niepełnoprawnych, które dotychczas były obiektem międzynarodowej polityki imperializmu i dla kapitalistycznej kultury i cywilizacji istniały tylko jako materiał do użyźniania. Kiedy więc mówi się o przydzielaniu mandatów na zabór kolonii, to wiemy doskonale, że jest to przydzielanie mandatów na grabież, na rabunek, że jest to przyznanie znikomej części mieszkańców ziemi prawa do wyzysku większości ludności kuli ziemskiej. Większość ta, która dotychczas znajdowała się całkowicie poza obrębem postępu historycznego, ponieważ nie mogła stanowić samodzielnej siły rewolucyjnej, przestała, jak wiemy, od początku XX stulecia odgrywać tak bierną rolę. Wiemy, że po roku 1905 wybuchły rewolucje w Turcji, Persji, Chinach, że w Indiach rozwinął się ruch rewolucyjny. Wojna imperialistyczna również przyczyniła się do wzrostu ruchu rewolucyjnego, ponieważ całe pułki rekrutujące się z narodów kolonialnych zostały użyte do walki między imperialistami Europy. Wojna imperialistyczna obudziła również Wschód, wciągnęła zamieszkujące go narody w orbitę polityki międzynarodowej. Anglia i Francja uzbrajały narody kolonialne i pomagały im zapoznać się z techniką wojenną i maszynami nowoczesnymi. Wykorzystają one tę naukę przeciw panom imperialistom. W rewolucji współczesnej po okresie przebudzenia się Wschodu następuje okres, w którym wszystkie narody Wschodu biorą już udział w decydowaniu o losach całego świata, aby nie być jedynie obiektem bogacenia się innych narodów. Narody Wschodu budzą się, by w praktyce rozwijać swą działalność i aby każdy naród miał swój udział w decydowaniu o losach całej ludzkości.

Oto dlaczego uważam, że w historii rozwoju rewolucji światowej, która — sądząc z jej początków — będzie trwała wiele lat i wymagała wiele trudów, trzeba wam będzie w walce rewolucyjnej, w ruchu rewolucyjnym odegrać wielką rolę i zespolić tę walkę z naszą walką przeciw międzynarodowemu imperializmowi. Wasz udział w międzynarodowej rewolucji postawi was w obliczu skomplikowanego i trudnego zadania, którego wykonanie stanie się podstawą ogólnego sukcesu, tu bowiem po raz pierwszy większość ludności uczestniczy w samodzielnym ruchu i będzie stanowić aktywny czynnik w walce o obalenie międzynarodowego imperializmu.

Większość narodów Wschodu znajduje się w gorszej sytuacji niż najbardziej zacofany kraj Europy — Rosja — nam jednak udało się zjednoczyć rosyjskich chłopów i robotników w walce z pozostałościami feudalizmu i w walce z kapitalizmem, a walka ta u nas miała tak łatwy przebieg dlatego, że przeciw kapitałowi i feudalizmowi zjednoczyli się chłopi i robotnicy. Więź z narodami Wschodu posiada tu szczególnie doniosłe znaczenie, ponieważ większość narodów Wschodu to typowi przedstawiciele mas pracujących — nie robotnicy, wyszkoleni przez kapitalistyczne fabryki i zakłady przemysłowe, lecz typowi przedstawiciele pracujących, wyzyskiwanych mas chłopstwa, dźwigający brzemię średniowiecznego  ucisku.  Rewolucja  rosyjska pokazała, jak proletariusze, którzy pokonali kapitalizm, zwycięsko powstali wespół z wielomilionowymi rozproszonymi masami pracujących chłopów przeciw średniowiecznemu uciskowi. Obecnie przed naszą Republiką Radziecką stoi zadanie skupienia wokół siebie wszystkich budzących się narodów Wschodu, aby wraz z nimi walczyć z międzynarodowym imperializmem.

Tutaj stoicie w obliczu takiego zadania, jakie dawniej nigdzie na świecie nie stało przed komunistami: opierając się na ogólnej komunistycznej teorii i praktyce powinniście, uwzględniając swoiste warunki, jakich nie ma w krajach europejskich, umieć zastosować tę teorię i praktykę w takiej sytuacji, gdy główną masę stanowi chłopstwo i gdy trzeba wykonać zadanie polegające nie na walce z kapitalizmem, lecz z pozostałościami średniowiecza. Jest to zadanie trudne i swoiste, ale zarazem szczególnie wdzięczne, ponieważ uczestnikami walki stają się te masy, które w niej jeszcze nie brały udziału, z drugiej zaś strony, dzięki powstaniu komórek komunistycznych na Wschodzie, uzyskujecie możność nawiązania najściślejszej więzi z III Międzynarodówką. Musicie znaleźć swoiste formy tego sojuszu przodujących proletariuszy całego świata z żyjącymi często w średniowiecznych warunkach pracującymi i wyzyskiwanymi masami Wschodu. W małych rozmiarach urzeczywistniliśmy w naszym kraju to, co wy urzeczywistnicie w dużych rozmiarach, w dużych krajach. I to drugie zadanie, jestem o tym przekonany, wykonacie pomyślnie. Dzięki istnieniu organizacji komunistycznych na Wschodzie, które tutaj reprezentujecie, macie kontakt z przodującym proletariatem rewolucyjnym. Waszym zadaniem jest nadal troszczyć się o to, aby w każdym kraju prowadzona była propaganda komunistyczna w języku zrozumiałym dla ludu.

Rozumie się samo przez się, że ostateczne zwycięstwo odnieść może jedynie proletariat wszystkich przodujących krajów świata, a my, Rosjanie, zapoczątkowujemy to, co przez proletariat angielski, francuski lub niemiecki zostanie utrwalone; widzimy jednak, że nie zwyciężą oni bez pomocy mas pracujących wszystkich uciskanych narodów kolonialnych, przede wszystkim zaś narodów Wschodu. Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że sama awangarda nie może urzeczywistnić przejścia do komunizmu. Zadanie polega na tym, aby rozbudzić rewolucyjną aktywność w zakresie twórczej inicjatywy i organizowania się mas pracujących, niezależnie od tego, na jakim poziomie masy te się znajdują, przetłumaczyć prawdziwą naukę komunistyczną, przeznaczoną dla komunistów bardziej przodujących krajów, na język każdego narodu, wypełnić zadania praktyczne, które trzeba zrealizować niezwłocznie, i we wspólnej walce zespolić się ściśle z proletariuszami innych krajów.
Oto zadania, których rozstrzygnięcia nie znajdziecie w żadnej książce komunistycznej, ale znajdziecie je we wspólnej walce, którą rozpoczęła Rosja. Będziecie musieli to zadanie wysunąć i rozstrzygać je na gruncie własnego samodzielnego doświadczenia. Pomoże wam w tym, z jednej strony, ścisły sojusz z awangardą całego ludu pracującego innych krajów, z drugiej zaś — umiejętność podejścia do narodów Wschodu, które tu reprezentujecie. Będziecie musieli opierać się na tym burżuazyjnym nacjonalizmie, który budzi się i musi się budzić wśród tych narodów i jest historycznie uzasadniony. Jednocześnie musicie utorować sobie drogę do mas pracujących i wyzyskiwanych każdego kraju i powiedzieć w zrozumiałym dla nich języku, że jedyną nadzieją wyzwolenia jest zwycięstwo rewolucji międzynarodowej, że międzynarodowy proletariat jest jedynym sojusznikiem wszystkich wyzyskiwanych ludzi pracy, których są setki milionów wśród narodów Wschodu.

Oto zadanie o niezwykłym zasięgu, które stoi przed wami i które dzięki epoce rewolucji oraz rozwojowi ruchu rewolucyjnego — o czym nie można wątpić — wspólnymi siłami komunistycznych organizacji Wschodu zostanie pomyślnie wykonane i uwieńczone całkowitym zwycięstwem nad międzynarodowym imperializmem.

Leading Light Communist Organisation

Ktoś ostatnio zapytał:
„Mam dwa pytania. Naprawdę szczerze nie pragnę was prowokować albo lekceważyć.   

1. Czy teoria Niosących Światło dopuszcza możliwość rozpoznania przez robotników z Pierwszego Świata głównego kierunku rozwoju światowego kapitalizmu, który zakończy się zubożeniem wszystkich robotników? Czy neguje ona możliwość, że niektórzy pierwszoświatowi robotnicy pod jej wpływem zaczną identyfikować się i popierać walkę proletariatu Trzeciego Świata, a nie swoich obecnych interesów materialnych.   

2. Teoretycznie – jeżeli otrzymuję płacę dzienną poniżej światowej średniej, a następnego dnia otrzymam podwyżkę, która podniesie mnie nieco powyżej średniej – czy staję się automatycznie arystokratą pracy? A jeżeli nie – jak dużo powyżej średniej musi wynosić moja płaca?”

Prairie Fire odpowiada:
Nie ma nic złego w zadawaniu pytań. To właśnie czynią inteligentni ludzie.

1. Globalny kapitalizm nie rozwinął się tak, jak przewidywał to Marks w „Manfeście”. Świat nie spolaryzował się na „dwie wielkie klasy”, pracowników najemnych i burżuazję. Klasa to raczej kategoria bardziej skomplikowana. Marks – w swoich bardziej naukowych dziełach – nie postrzega rzeczy tak prosto. Późniejsi marksiści odmalowywali bardziej dokładniejsze obrazy zmiany rzeczywistości. Nauka się rozwija.

Na jakiej podstawie jest oparte twierdzenie, że „główna tendencja” kapitalizmu polega na ubożeniu wszystkich robotników? Już nawet Engels pisał o zburżuazyjnieniu wielkiej części populacji pracowników najemnych. Engels stwierdził, że całe narody mogą zostać zburżuazyjniane. W czasach Lenina Bolszewicy zaczęli odnosić się do „arystokracji pracy”. Istnieje znane stwierdzenie Lenina o „piętnie pasożytnictwa”, dotykającym całych narodów. Lin Biao stwierdził, że walka proletariacka w Pierwszym Świecie została „odwleczona”, podczas gdy żywo rozkwita wszędzie indziej. Lenin twierdził, że nie należy odnosić się do wszystkich robotników w ten sam sposób, tak, jak czynił to Lin Biao, zarysowując wielkie różnice pomiędzy globalną wioską i globalnym miastem. Lenin nazwał to „rozłamem wśród klasy robotniczej.” Rewolucyjna tradycja długo uznawała, że nie wszyscy robotnicy są tacy sami. Świat także nie jest tak równy.

Engels i Lenin uznawali, że zburżuazyjnienie postępuje, że rozłam wśród klasy robotniczej – powiększa się. Tak było prawie 100 lat temu. Tendencja, którą rozpoznali – skokami rozwinęła się w ciągu ostatniego wieku. Obecnie w Pierwszym Świecie nie ma znaczącego proletariatu, nie ma klasy rewolucyjnej. Jego klasa robotnicza powinna być traktowana jako część światowej burżuazji lub jako część arystokracji pracy. Nawet najbiedniejsze warstwy amerykańskiej klasy robotniczej otrzymują więcej niż im się sprawiedliwie należy w podziale globalnego produktu społecznego. Po co mają obalać system i zastępować go egalitarnym? Nie chcą i nie zrobią tego. Robotnicy w Pierwszym Świecie i robotnicy Trzeciego Świata nie należą do tej samej klasy.

Nawet gdyby prawdziwą była tendencja kapitalizmu do obniżania płac wszystkich robotników, nie oznaczałoby to, że pierwszoświatowi robotnicy są proletariatem. Nawet jeżeli pierwszoświatowi robotnicy mogli być wyzyskiwani 100 lat temu – nie oznacza to, że klasa robotnicza w Pierwszym Świecie obecnie ma jakiś interes w obaleniu systemu. Istnieją warstwy burżuazji, które, po przyszłym kryzysie – staną się członkami klasy wyzyskiwanych robotników. Nie oznacza to jednak, że mamy odnosić się do obecnej burżuazji tak, jakby była proletariatem. Kapitalizm to niestabilny system. Marks nazwał go anarchią. Jest podatny na kryzys. Może się zdarzyć wiele rzeczy. Jednakże odnosimy się do globalnej struktury klasowej, jaką jest ona teraz, a nie jaką może być za 100 lat. Ludźmi kierują głównie ich obecnie interesy klasowe, a nie ich możliwe interesy klasowe za 100 lat.

2. Współcześnie, światowa gospodarka stanowi w zasadzie jeden, gigantyczny zespół. Proces globalizacji trwa już od setek lat. Wyłączając kilka odizolowanych plemion w miejscach takich jak Amazonia, każdy jest częścią globalnego związku powiązań. Globalny produkt społeczny jest określony. Światowa gospodarka produkuje jedynie ograniczoną ilość wartości w każdym, kolejnym roku. Jedną z konsekwencji tego faktu jest to, że jeżeli jedna osoba otrzymuje więcej, druga – otrzymuje mniej. Pomyśl o światowej gospodarce jak o rzece wartości. Wartość przypływa do niektórych ludzi bardziej niż do innych. Ludzie uzyskują więcej wartości, opartej na wszystkich, wpływających na siebie wzajemnie rzeczach – władzy, pozycji społecznej i gospodarczej, płci, itd.

Istnieje także kilka sposobów, jakimi możemy postrzegać wyzysk. Jednym z nich jest wiązanie wyzysku z wartością siły roboczej. Jest on oparty na laborystycznej teorii wartości. Pojmujemy wartość siły roboczej tak, jak przedstawił to Towarzysz Serve the People, opierając się na podziale światowej nadwyżki przez liczbę wszystkich pracujących. Następnie pytamy: kto zarabia ponad tą granicę, a kto zarabia poniżej. Według tego schematu – ci, którzy zarabiają więcej niż wynosi wartość siły roboczej, otrzymują dodatkową wartość, zabieraną innym. Dlatego też są oni lekkimi [w sensie „light”] wyzyskiwaczami. Jeżeli pracują – możemy zaliczyć ich do arystokracji pracy. Ci, którzy otrzymują mniej – są wyzyskiwani. Takie podejście ma pewne wady, głównie biorąc pod uwagę wzrost liczby niepracujących i nieproduktywnych biedaków w Trzecim Świecie.
Innym sposobem postrzegania wyzysku jest podzielenie światowej nadwyżki przez liczbę ludzi na świecie. Skoro socjalizm to równość, możemy użyć zasady równości jako rodzaju idei porządkującej. Ci, którzy otrzymują więcej niż wynosi równo podział społecznego produktu są – w związku z tym – wyzyskiwaczami. Ci, którzy otrzymują mniej – są wyzyskiwani. Według tych dwóch sposobów, pierwszoświatowi robotnicy, ogólnie rzecz biorąc – nie są wyzyskiwani; są wyzyskiwaczami. Możemy także rozszerzyć tę metodę na postrzeganie poza globalną nadwyżką. Możemy także zbadać jak na skalę światową rozkłada się dostęp do spędzania wolnego czasu. Dla przykładu – ludzie w Pierwszym Świecie mają o wiele lepszy dostęp do spędzania wolnego czasu niż ludzie w Trzecim Świecie. Możemy także zbadać zestaw podstawowych dóbr. Wtedy możemy ujrzeć z całą jasnością, kto jest wygranym, a kto przegranym w światowej dystrybucji.

Ogólnie rzecz biorąc zakres zachowań jest funkcją klasy, narodu, płci, itd. To jest właśnie to, co Marks nazwał materializmem historycznym. Jednakże ludzie nie są podzieleni na ostre, wyraźne kategorie. Świat jest raczej kontinuum szarości. Ludzie mogą zmieniać swoją pozycję – z wyzyskiwanych na wyzyskujących. Mogą zachować perspektywę uciskanych na jakiś czas po tym, nawet jeśli ma ona tendencję do zanikania. Jeżeli dotyczy to większych grup, nazywamy to „pamięcią proletariacką”. Dla przykładu – spójrz na Irlandię Północną. Istnieje tam w wysokim stopniu internacjonalistyczny sentyment, nawet jeżeli Irlandia Północna jest częścią Pierwszego Świata i nie ma w niej znaczącego proletariatu. Ucisk narodowy może przedłużyć trwanie proletariackiego, internacjonalistycznego sentymentu w kulturze. Jednakże z biegiem czasu, w miarę, jak kraj staje się coraz mniej wyzyskiwany i coraz bardziej zburżuazyjniały – pamięć proletariacka zanika. Zauważamy to zjawisko przez cały czas w innych kontekstach. Korporacja może zatrudnić czarnoskórą osobę z blokowiska w celu odbicia krytyki, kierowanej w jej stronę. Nowy pracownik, chociaż staje się bogaty, może nadal posiadać w swoim poglądach oznaki przeszłości. Jednakże wraz z biegiem czasu zintegruje się z nowym otoczeniem, jego lojalność i psychologia całkowicie się zmienią. „Sprzeda się”. Dzieje się to nieustannie w przemyśle muzycznym. Może to działać także w inną stronę. Ktoś, kto spadł z pozycji wyzyskiwacza do pozycji wyzyskiwanego może zachowywać poglądy, które miał wcześniej. Jednakże na przestrzeni czasu najlepszym znacznikiem tego, czy kogoś możemy nazwać potencjalnym przyjacielem czy wrogiem jest – czy ma on, czy też nie ma „nic do stracenia oprócz swych kajdan.” Marks bardzo dobrze to rozumiał.

Ludzie nie robią nic „automatycznie”. Świat to szare miejsce. Wittgenstein jest w tym punkcie bardziej użyteczny od Arystotelesa. Świat nie jest pokrojony na jasno zdefiniowane rzeczy. Zawsze występują anomalie, wypadki graniczne, itd. Świat jest cienisty. Mao stwierdził, że kwestią pierwszej ważności jest kwestia przyjaciół i wrogów. To dlatego, że rewolucja to proces oddzielania przyjaciół od wrogów – po to, aby pokonać wrogów. Odpowiedź na pytanie, zadane przez Mao wymaga podzielenia świata na grupy społeczno-ekonomiczne. Musimy zrozumieć świat, jeżeli chcemy go zmienić. Pierwszoświatowizm dzieli świat w sposób, który nie ma nic wspólnego z realnym światem. Pierwszoświatowizm niczego nie przewiduje ani nie wyjaśnia. W przeciwieństwie do Komunizmu Niosącego Światło. Pierwszoświatowizm, pod swoją trockistowską, maoistowska czy jakąkolwiek inną postacią jest całkowicie nienaukowy. Jest czystym dogmatem. Obecnie najbardziej zaawansowaną nauką rewolucyjną jest Komunizm Niosący Światło.

—————

Poniższy manifest, to chwytające każdego prawdziwego antyimperialistę za serce wezwanie do walki przeciwko wrogom całej postępowej ludzkości – imperialistom. Jest to poruszające świadectwo wyzysku i ucisku imperialistycznego, który trawi od wieków wszystkie kraje Trzeciego Świata i dokonuje eksterminacji całych ludów i narodów.

Jest to manifest, który – opublikowany w oficjalnym organie Kominternu – wskazuje na świadomość już w latach ’20 zeszłego wieku, że rewolucja przenosi się na Wschód. Że Wschód staje się czerwony, że imperializm proletaryzuje masy ludowe wschodu. Lenin wielokrotnie pisał o tym fakcie, wielokrotnie, po I Wojnie światowej utrzymywał, że narody Wschodu budzą się do walki, że na Wschodzie rozpoczyna się rewolucja proletariacka. „Wschód jest czerwony” – wykazały potem ludy Chin, Wietnamu, Kambodży, Korei. „Wschód staje się czerwony” – mówią autorzy poniższego Manifestu.

W Manifeście jednak występuje kilka błędów, które będą towarzyszyć radzieckim komunistom, a nawet komunistom chińskim czy wietnamskim jeszcze długo.

Deklaracja zauważa co prawda zjawisko przekupywania robotników na Zachodzie, lecz poczyniona analiza klasowa stoi w niezgodzie z tezami np. Lenina z „Imperializmu jako…”. Mówi się o milionie wyzyskiwaczy i 39 milionach wyzyskiwanych w 40-milionowej Anglii pierwszej połowy XX wieku. To nieprawda.

Wypływa stąd błędna taktyka – jednakże na dostrzeżenie tego błędu przyjdzie jeszcze poczekać ok. pół wieku – że narody Zachodu zjednoczą się w sojuszu z narodami Wschodu, że „będą walczyć i zginą” za uciskanych i wyzyskiwanych na Wschodzie. Historia pokazała inny obrót wydarzeń, a dzisiaj – rzecz nie ulega wątpliwości – narody Pierwszego Świata, zburżuazyjniałe i uprzywilejowane społeczeństwa, żyjące z wyzysku ludów Trzeciego Świata – prędzej same oddadzą życie w obronie imperialistycznej burżuazji niż staną do walki po stronie rewolucyjnych narodów Trzeciego Świata.

Parafrazując ostatni wers Manifestu: Niech płomień globalnej wojny ludowej strawi imperialistyczny Pierwszy Świat!

Michał Rakulski

————————————–
Narody Wschodu

Sześć lat temu w Europie rozpoczęła się monstrualna i potężna rzeź, wojna światowa, w której zginęło 35 000 000 ludzi, a setki głównych miast i tysiące wsi zostało zniszczonych, kraje Europy – zostały zdewastowane, a wszystkie narody poddane mękom niesłychanego ubóstwa i nie znającego precedensu głodu.

Do chwili obecnej ta ogromna wojna prowadzona była w Europie, tylko częściowo dotykając Azji i Afryki.

Wojna ta prowadzona była przez narody europejskie, a narody Wschodu wzięły w niej stosunkowo mały udział: jedynie siły setek tysięcy tureckich chłopów, oszukanych przez ich władców, a poprowadzonych przez niemieckich kapitalistów, i siły 2-3 miliony Indusów i Murzynów – niewolników, kupionych przez angielskich i francuskich kapitalistów – zostały rzucone na śmierć, daleko od domu, na obcych polach bitew – we Francji, w obronie obcych ludzi, w obronie niezrozumiałych dla nich interesów angielskich i francuskich bankierów i przemysłowców.

Mimo, że ludy Wschodu pozostawały na uboczu tej gigantycznej wojny, mimo, że wzięły w niej udział tylko częściowo, to mimo to rzeź tą prowadzono w walce nie o kraje Europy, nie o kraje i narody Zachodu, lecz właśnie o kraje i narody Wschodu.

Była to walka o podział całego świata, a głównie o podział Azji, o podział Wschodu. Była to walka o ustalenie, kto będzie kontrolował kraje azjatyckie, o ustalenie czyimi niewolnikami staną się narody Wschodu.

Była to walka w celu ustalenia kto dokładnie, angielscy czy niemieccy kapitaliści – będą obdzierali ze skóry tureckich, perskich, egipskich i indyjskich chłopów i robotników.

Straszliwe cztery lata rzezi zakończyły się zwycięstwem Anglii i Francji. Niemieccy kapitaliści zostali zmiażdżeni i wraz z nimi zmiażdżono cały naród niemiecki, który skazano na śmierć głodową. Zwycięska Francja, w której wojna wytrzebiła praktycznie całą dorosłą populację i zniszczyła wszystkie uprzemysłowione strefy – została osłabiona, a po zwycięstwie – pozostała całkowicie bezsilna. W rezultacie potężnej, barbarzyńskiej rzezi, imperialistyczna Anglia urosła do rangi jedynej i wszechmocnej władczyni Europy i Azji. Ona, jako jedyna w Europie ciągle była w stanie zgromadzić wystarczające siły, gdyż prowadziła wojnę obcymi rękami, rękami narodów, które zniewoliła, Indusów i Murzynów, rękami uciskanych przez nią kolonii.

Po zdobyciu zwycięstwa i staniu się całkowitym panem i władcą połowy świata, rząd Anglii rozpoczął wykonywanie celów, dla których prowadzona była wojna: konsolidację swoich posiadłości we wszystkich krajach azjatyckich i całkowite zniewolenie wszystkich narodów Wschodu.

Bez cienia zażenowania ani strachu, banda chciwych bankierów i kapitalistów na czele z angielskim rządem, otwarcie i bezczelnie, bez żadnego wstydu zaczęła niewolić chłopów i robotników w krajach Wschodu.

Narody Wschodu! Same wiecie, co Anglia uczyniła w Indiach; wiecie w jaki sposób przekształciła wielomilionowe rzesze indyjskich chłopów i robotników w nieme i pozbawione wszelkich praw juczne bydło.

Indyjski chłop jest zmuszony oddawać angielskiemu rządowi tyle z jego zbiorów, że to, co mu pozostaje – nie wystarcza nawet na kilka miesięcy. Indyjski robotnik musi pracować w fabryce angielskiego kapitalisty za marne grosze, które nie wystarczają nawet na kupno garści ryżu, koniecznej dla jego codziennej egzystencji. Co roku miliony Indusów umiera z głodu. Każdego roku miliony Indusów ginie w bagnach i dżunglach w wyniku ciężkiej pracy, wyznaczanej przez angielskich kapitalistów dla własnego wzbogacenia.

Miliony Indusów, którym nie udało się zdobyć swojego codziennego pożywienia na swej własnej, bardzo bogatej i żyznej ojczystej ziemi – zmuszane jest do wstępowania do angielskiej armii i pędzenia do śmierci trudnego żywota żołnierza, prowadząc niekończące się wojny we wszystkich zakątkach świata ze wszystkimi ludami świata, ustanawiając wszędzie bezwzględną dominację Anglii. Zdobyte krwią i potem Indusów, nieustannie rosnące bogactwo angielskich kapitalistów, przynosi im ogromne zyski, luksusy i dobrobyt, podczas gdy Indusi nie mają żadnych praw; ludzie u władzy – brytyjscy oficerowie, zuchwali synowie angielskiej burżuazji, którzy obrośli tłuszczem, wytopionym z trupów Indusów – nie traktują ich jak ludzi.

Indus nie ma prawa usiąść przy jednym stole z Anglikiem, używać tych samych pokoi, podróżować jednym powozem, uczyć się w tej samej szkole. W oczach angielskiej burżuazji każdy Indus to parias, niewolnik, bydlę, które nie ma prawa doświadczyć żadnego ludzkiego uczucia, nie ma prawa niczego żądać. Za każde powstanie, doprowadzonych do ostateczności indyjskich chłopów i robotników, Anglicy biorą bezwzględny odwet w postaci masowych rozstrzeliwań. Ulice indyjskich wiosek, które wzięły udział w rebelii pokrywają się setkami ciał, a tych, którzy pozostali przy życiu oficerowie angielscy zmuszają do pełzania na brzuchach i lizania butów swoich ciemiężców.

Narody Wschodu! Same dobrze wiecie, co Anglia uczyniła Turcji. Anglia zaoferowała Turcji pokój, w wyniku którego 3/4 Azji Mniejszej, zamieszkanej wyłącznie przez Turków, także w miastach przemysłowych – przypadło Francji, Anglii, Włochom i Grecji; na pozostałych na tureckiej ziemi mieszkańców zostały nałożone takie podatki, że Turcy stali się chronicznie niewypłacalni i zmuszeni  do płacenia Anglii wiecznego trybutu.

Kiedy Turcy odmówili przyjęcia tak katastrofalnych warunków pokoju, Anglicy rozpoczęli okupację Stambułu, świętego dla muzułmanów miasta, rozpędzili turecki parlament, aresztowali wszystkich przywódców ludowych, rozstrzelali najlepszych spośród nich, a setki innych zesłali na Maltę, gdzie zostali uwięzieni w ciemnych i wilgotnych lochach starej twierdzy. Obecnie w Konstantynopolu rządzą Anglicy. Zabrali oni Turkom wszystko, co tylko się dało. Zabrali pieniądze, banki, fabryki, huty, koleje, statki i odcięli wszelki dostęp do Azji Mniejszej. W Turcji nie ma już ani kawałka płótna ani metalu. Turecki chłop zmuszony jest iść bez koszuli, orząc ziemię drewnianym pługiem.

Anglicy z pomocą greckiej armii okupują wilajet [prowincję] Smyrny; z pomocą Francuzów – Adanę, a z pomocą kolonistów – Bursę i Izmit. Otoczyli oni Turków z każdej strony i stopniowo posuwają się w głąb kraju, usiłując doprowadzić do całkowitego wyczerpania ludu tureckiego, który wcześniej także był dręczony i niszczony przez dziesięć nieprzerwanych wojen. Na zajętych obecnie przez Wielką Brytanię terenach tureckich, Anglicy, wierni swoim zwyczajom, wyszydzają i nieznośnie dręczą turecki lud. W Konstantynopolu okupują wszystkie szkoły i uniwersytety, lokując tam wojskowe baraki, zabraniają Turkom edukacji, zamykają tureckie gazety, niszczą organizacje robotnicze, wypełniają więzienia tureckimi patriotami, trzymają w garści całe społeczeństwo poddając je pod niekontrolowaną jurysdykcję angielskiej policji, która twierdzi, że ma prawo bez żadnej przyczyny w świetle dnia pałować na ulicach Konstantynopola ludzi, którzy noszą fezy. Dla angielskiej burżuazji ten, kto nosi fez, ten kto jest Turkiem – jest stworzeniem najniższego gatunku, pariasem, niewolnikiem, którego można traktować jak psa.

W okupowanych tureckich miejscowościach, Anglicy rzeczywiście traktują Turków jak psy, wysyłając ich do przymusowej pracy i karząc przy pomocy kija. Każdym możliwym podstępem, za pomocą każdej podłości, przymusu – dążą do przekształcenia Turcji w kraj podbity i do zmuszenia mas pracujących Turcji do pracy na ich bogactwo.

Narody Wschodu! Wiecie, co Anglia zrobiła Persji. Po stłumieniu chłopskiego powstania przeciwko Szachowi i obszarnikom, po rozstrzelaniu i powieszeniu tysiąca tysięcy perskich chłopów, angielscy kapitaliści przywrócili władzę Szacha i obszarników, którzy zostali obaleni przez lud; odebrali chłopom ziemię obszarniczą, którą chłopi zagarnęli i ponownie zredukowali ich do poziomu niewolników, znowu stali się raja [określenie, oznaczające motłoch], pozbawionymi praw niewolnikami mulkadar [poganiacze niewolników].

Następnie, po tym wszystkim, przekupiwszy skorumpowany rząd Szacha, angielscy kapitaliści, za pomocą zdradliwych traktatów, uzyskali całkowitą własność całej Persji, wraz z całym perskim narodem. Zdobyli całe perskie bogactwo, stacjonują we wszystkich miastach Persji, a ich garnizony składają się z oszukanych Indusów i sipajów, kupionych w niewolę – Anglicy traktują Persję jako kraj podbity, a niepodległy (z nazwy) naród perski – jak poddanych.

Narody Wschodu! Wiecie, co Anglia uczyniła w Mezopotamii i Arabii. Bez żadnych ceregieli obwieściła, że te niepodległe, muzułmańskie kraje są jej własnymi koloniami, zabrała prawowitym właścicielom – Arabom – najbardziej żyzne doliny Eufratu i Tygrysu, najlepsze pastwiska, niezbędne dla utrzymania się, najbogatsze złoża ropy w Mosulu i Basrze – i w ten sposób, pozbawiając Arabów wszystkich środków utrzymania, liczą na przekształcenie ich, za pomocą głodu – w swoich niewolników.

Wiecie, co Anglia uczyniła Palestynie, gdzie, w pierwszej kolejności, aby zaspokoić potrzeby anglo-żydowskich kapitalistów – wywiozła Arabów z ich ziem w celu sprowadzenia tutaj żydowskich osadników, aby następnie dać ujście niezadowoleniu Arabów w postaci nastawiania ich przeciwko żydowskim osadnikom, siejąc niezgodę, wrogość i wzburzenie pośród różnych plemion, osłabiając obie strony w celu samodzielnego zagarnięcia władzy.

Wiecie same, co Anglia uczyniła Egiptowi, gdzie cała rdzenna ludność już od ośmiu dziesięcioleci jęczy pod jarzmem angielskich kapitalistów, jarzmem nawet cięższym i bardziej rujnującym od jarzma egipskich faraonów, którzy pracą swoich niewolników zbudowali ogromne piramidy.

Wiecie, co Anglia uczyniła Chinom. Wraz ze swoim sojusznikiem – imperialistyczną Japonią, przekształciła ten ogromny kraj w swoją kolonię, wyzyskując i trując opium 300 000 000 ludzi; a za pomocą swoich własnych, jak i japońskich sił okrutnie tłamsi rozpoczynający się tam rewolucyjny ferment. Przywracając starych tyranów, obalonych przez lud, usiłuje z całą mocą wepchnąć wielomilionowy naród pod jarzmo despotyzmu, ucisku i nędzy, aby jeszcze intensywniej go wyzyskiwać.

Wiecie, co Anglia uczyniła Korei, temu rozkwitającemu krajowi z jego tysiącletnią kulturą. Wydała ją na żer japońskim kapitalistom, którzy ogniem i mieczem podbijają naród Korei, aby służył angielskiemu i japońskiemu kapitałowi.

Wiecie, co Anglia uczyniła Afganistanowi. przekupiła rząd Emira, trzyma lud w nędzy i niewiedzy, usiłując przekształcić ten kraj w coś, co przypomina pustynię, która odgrodziłaby uciskane przez nich Indie od wszelkiego kontaktu ze światem zewnętrznym.

Wiecie, co Anglia uczyniła w Armenii i Gruzji, gdzie trzyma ona masy chłopów i robotników pod jarzmem znienawidzonego i skorumpowanego rządu Dasznaku i mienszewików, który uciska swój własny naród i prowadzi go do walki przeciwko ludom Azerbejdżanu i Rosji, wyzwolonym spod jarzma burżuazji.

Podobnie w Turkiestanie, Chiwie, Buharze, Azerbejdżanie, Dagestanie i w Północnym Kaukazie, angielski imperializm rozpuszcza swoje macki; jego agenci mieszają się w każdą sprawę, hojną ręką rozdając złoto, zdobyte potem i krwią uciskanych narodów i wszędzie, gdzie to możliwe starają się wspierać tyranów i despotów, chanów i panów ziemskich w celu walki z budzącym się ruchem rewolucyjnym, i w celu dalszego ucisku, za wszelką cenę, wszystkich ludów i trzymania ich w ruinie, nędzy i nieświadomości.

Ucisk i ruina, nędza i nieświadomość narodów Wschodu są źródłem bogactwa imperialistycznej Anglii.

Narody Wschodu! Do was należą najbogatsze, najżyźniejsze, najbardziej wydajne ziemie na całym świecie; ziemie te mogą dać utrzymanie nie tylko ich własnym mieszkańcom, lecz populacji całego świata; mimo to, każdego roku 10 000 000 tureckich i perskich chłopów i robotników, nie będących teraz w stanie znaleźć dla siebie nawet kawałka chleba ani żadnego zatrudnienia na swojej własnej, najbardziej żyznej i bezkresnej ziemi – zmuszone jest opuszczać swoje ojczyzny i wyruszać za granicę, aby móc się utrzymać.

Muszą to robić, ponieważ w ich ojczyznach wszystko – ziemia, pieniądze, banki, fabryki i sklepy – jest w rękach angielskich kapitalistów. Muszą to robić, ponieważ w swoich ojczyznach nie są panami samych siebie i nie mają prawa niczego żądać; przeciwnie – cudzoziemcy – angielscy kapitaliści – ciągle czegoś od nich żądają. Taka sytuacja miała miejsce niegdyś, przed wojną, kiedy angielscy imperialiści nadal posiadali wrogów w postaci drapieżnych – niemieckich, francuskich i rosyjskich imperialistów, kiedy nie mogła jeszcze wyciągać swoich łap po bogactwa wszystkich krajów Wschodu, w obawie przed  tym, że któryś z drapieżnych wrogów może uderzyć w zbyt daleko wyciągnięte łapska.

Lecz teraz, kiedy imperialiści angielscy zmiażdżyli i osłabili wszystkich swoich przeciwników, kiedy stali się całkowitymi władcami Europy i Azji – teraz właśnie rządzący kapitaliści Anglii mogą dać upust swoim wilczym apetytom i bez żadnej obawy, bez żadnego wstydu – zatopić swoje drapieżne kły i pazury w krwawiące ciała narodów Wschodu.

Kapitał angielski czuje się w Europie ograniczony, rozrósł się, brak mu możliwości, a europejscy robotnicy, wyposażeni w rewolucyjną świadomość – stają się nieposłusznymi niewolnikami; nie chcą już dłużej pracować za darmo, żądają lepszej płacy, lepszego pożywienia. Aby kapitał mógł posiadać pole manewru, nadal uzyskiwać wysokie zyski, rzucać europejskim robotnikom ochłapy i tym samym hamować wzrost nastrojów rewolucyjnych, aby możliwe było przekupienie przywódców mas pracujących – angielski kapitał potrzebuje nowych ziem i nowych robotników – pozbawionych praw i świadomości niewolników.

I kapitaliści angielscy znajdują te nowe ziemie w krajach Wschodu, a pozbawionych praw i świadomości zniewolonych robotników – pośród narodów Wschodu.

Angielscy kapitaliści usiłują zająć Turcję i Persję, Mezopotamię i Arabię, Afganistan i Egipt w celu zagarnięcia ziemi chłopom w tych krajach, poprzez wykupywanie za drobną opłatą ziemi tych, którzy są zrujnowani i siedzą głęboko w długach; nabyte działki przekształcają w wielkie majątki i plantacje, a pozbawionych ziemi chłopów Wschodu zmuszają do stawania się parobkami i niewolnikami.

W Turcji, Persji i Mezopotamii chcą oni za pomocą taniej siły roboczej, rękami nieopłacanych głodujących biedaków – Turków, Persów i Arabów – zbudować fabryki i huty, zbudować koleje i zagonić ich do pracy w kopalniach. Za pomocą tanich wyrobów fabryk pragną oni zniszczyć rodzimy handel i doprowadzić do ruiny miliony miejscowych rzemieślników, od których roją się miasta Wschodu, chcą wyrzucić ich na bruk i pozbawić pracy. Zakładając wielkie firmy, chcą zrujnować małych, lokalnych kupców i także wyrzucić ich na bruk – do szeregów proletariatu, sprzedającego wyłącznie swą siłę roboczą.

Angielscy kapitaliści pragną sproletaryzować wszystkich ludzi Wschodu, zrujnować gospodarkę wszystkich chłopów, wszystkich rzemieślników, kupców i skierować ich na własne plantacje i do własnych fabryk, hut i kopalni, zmieniając ich w głodujących robotników przymusowych. Następnie, poprzez pracę, zginającą kark i poprzez głodowe stawki – pragną wycisnąć ze zniewolonych ludów Wschodu całą krew i cały pot, zmieniając ten robotniczy pot i chłopską krew we wzrastającą wartość i zysk, w czyste złoto i twardą gotówkę.

Oto jest możliwa przyszłość, którą imperialistyczna Anglia przygotowała narodom Wschodu!

Anglia, z populacją liczącą zaledwie 40 milionów ludzi, z czego tylko 1/14 stanowi grupę ciemiężców i wyzyskiwaczy, a pozostałe 39 milionów należą do grupy uciskanych i wyzyskiwanych robotników i chłopów – pragnie rządzić połową świata, pragnie wpędzić w poddaństwo 800 milionów ludzi pracy, żyjących na Wschodzie. Jeden angielski kapitalista, który już zmusza do pracy na siebie 39 angielskich robotników – pragnie zmusić kolejne 2000 więcej robotników i chłopów z Persji, Turcji, Mezopotamii, Indii i Egiptu. 2000 i 40-stu głodnych i torturowanych ludzi, którzy nie korzystają z żadnego z uroków życia – musi pracować całe swoje życie na nie robiącego nic pasożyta – angielskiego kapitalistę. Milion takich pasożytów i wyzyskiwaczy, angielskich bankierów i przemysłowców – pragnie zmusić do posłuszeństwa 800 milionów proletariuszy Wschodu! I należy zauważyć – oni wiedzą, jak osiągnąć swój cel, nie mają wstydu, sumienia, nie znają strachu, nie znają nic prócz dzikiej chciwości i nieograniczonej żądzy posiadania. Nędza, głód, krew, cierpienie i jęki 800 milionów ludzi nie mają dla nich żadnego znaczenia. Jedyne, co się liczy – to zysk. Jedyne, co się liczy – to posiadanie.

Dążąc do osiągnięcia tych zysków, angielscy imperialiści mocno ściskają za gardło ludy Wschodu i przygotowują dla nich ciemną przyszłość: całkowitą ruinę, wieczną niewolę, brak praw, ucisk i nieskończony wyzysk. Oto jaka będzie oferta obecnego rządu Anglii dla Wschodu, jeżeli utrzyma się on przy władzy, jeżeli imperialistyczna Anglia utrzyma siłę i umocni swoje panowanie nad krajami Wschodu.

Żałosna garstka angielskich bankierów pożre setki milionów chłopów i robotników Wschodu.

Lecz tak się nie stanie!

Naprzeciwko angielskich kapitalistów, władców imperialistycznej Anglii, powstaje zorganizowana siła chłopów i robotników narodów Wschodu, zjednoczonych pod czerwonym sztandarem Międzynarodówki Komunistycznej, pod czerwonym sztandarem związku rewolucyjnych robotników, którzy stawiają sobie za cel wyzwolenie całego świata, całej ludzkości od wszelkiego wyzysku i wszelkiego ucisku.

Pierwszy Kongres Narodów Wschodu głośno obwieszcza całemu światu: kapitaliści, którzy rządzicie Anglią – Tak się nie stanie!

Wasze psy nie pożrą narodów Wschodu, nędzna garstka ciemiężców nie zmusi do wiecznego posłuszeństwa setek milionów chłopów i robotników Wschodu! Wzięliście za duży kęs, nie dacie rady go przełknąć, udławicie się nim.

Narody Wschodu bardzo długo trwały w bezruchu, ciemności i nieświadomości, jęcząc pod despotycznym jarzmem rodzimych władców i tyranów, pod jarzmem obcych najeźdźców i kapitalistów. Lecz huk światowej rzezi, grzmot rewolucji rosyjskich robotników, która zrzuciła z narodów wschodniej Rosji wiekowe kajdany niewolnictwa kapitalistycznego – obudziły narody Wschodu i obecnie powstają one z wielowiekowego snu.

Budzą się one i słyszą wezwanie do świętej wojny, do walki. To nasze wezwanie!

To apel Pierwszego Kongresu Przedstawicieli Narodów Wschodu, zjednoczonego z rewolucyjnym proletariatem Zachodu pod sztandarem Międzynarodówki Komunistycznej.
My – przedstawiciele mas pracujących wszystkich narodów Wschodu – Indii, Turcji, Persji, Egiptu, Afganistanu, Beludżystanu, Kaszgaru, Chin, Indochin, Japonii, Korei, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, Dagestanu, Północnego Kaukazu, Arabii, Mezopotamii, Syrii, Palestyny, Chiwy, Buchary, Turkiestanu, Fergany, Tamarii, Baszkirii, Kirgizji, itd., zjednoczeni w nierozerwalnym sojuszu pomiędzy sobą i z rewolucyjnymi robotnikami Zachodu – wzywamy nasze narody do świętej wojny.

Wołamy:
Narody Wschodu! Wiele razy słyszeliście od swoich rządów wezwania do świętej wojny, maszerowaliście pod zielonym sztandarem Proroka; wszystkie te święte wojny były podstępne, fałszywe i służyły interesom waszych egoistycznych władców; wy, chłopi i robotnicy, nawet po tych wojnach pozostawaliście w nędzy i pańszczyźnie; zdobywaliście uroki życia dla innych, ale sami nigdy nie mogliście z nich korzystać.

Wzywamy was do pierwszej prawdziwej świętej wojny pod czerwonym sztandarem Międzynarodówki Komunistycznej.

Wzywamy was do świętej wojny dla waszego własnego dobra, dla waszej wolności, o wasze życie.

Anglia, ostatni potężny imperialistyczny grabieżca, pozostały w Europie, rozkłada swoje czarne skrzydła nad muzułmańskimi krajami Wschodu, starając się zredukować narody Wschodu do roli swoich niewolników i ofiar.

Przynosi ona niewolnictwo, okropne niewolnictwo, nędzę, ucisk i wyzysk wam, narodom Wschodu. Brońcie się!

Powstańcie do walki przeciwko grabieżcom!

Powstańcie wszyscy, jak jeden mąż, do świętej wojny przeciwko angielskim najeźdźcom!

Powstańcie Indusi, znękani głodem i ciężką, niewolniczą pracą!

Powstańcie anatolijscy chłopi, przygnieceni przez podatki i lichwę!

Powstańcie perscy raja, zduszeni przez mulkadar!

Powstańcie armeńscy pracujący, zaganiani w jałowe górskie pustkowia!

Powstańcie Arabowie i Afgańczycy, zgubieni wśród piasków pustyni i odcięci przez Anglików od reszty świata!

Powstańcie wszyscy do walki ze wspólnym wrogiem – imperialistyczną Anglią!

Trzymajcie wysoko czerwony sztandar świętej wojny!

Jest to święta wojna o wyzwolenie narodów Wschodu, tak, aby już nigdy ludzie nie dzielili się na ciemiężców i ciemiężonych, wojna o całkowitą równość wszystkich ludów i plemion, niezależnie od języka, jakim mówią, niezależnie od koloru skóry, niezależnie od religii, w którą wierzą!

To święta wojna o koniec podziału krajów na postępowe i zacofane, zależne i niepodległe, metropolie i kolonie!

To święta wojna o wyzwolenie całej ludzkości spod jarzma kapitalistycznego i imperialistycznego niewolnictwa, o unicestwienie ucisku jednych narodów przez inne, o unicestwienie wyzysku człowieka przez człowieka!

To święta wojna przeciwko ostatniemu bastionowi kapitalizmu i imperializmu w europie, przeciwko bandzie grabieżców na morzu i na lądzie, przeciwko odwiecznemu ciemiężcy wszystkich narodów Wschodu – przeciwko imperialistycznej Anglii!

To święta wojna o wolność, niepodległość i szczęście wszystkich narodów Wschodu, milionów chłopów i robotników, zniewolonych przez Anglię!

Narody Wschodu! W tej świętej wojnie, wszyscy rewolucyjni robotnicy i wszyscy uciskani chłopi Zachodu będą za wami. Pomogą wam. Będą walczyć i zginą za was.

Mówi do was Pierwszy Kongres Przedstawicieli Narodów Wschodu.

Niech żyje sojusz wszystkich chłopów i robotników Zachodu i Wschodu, sojusz wszystkich pracujących, sojusz uciskanych i wyzyskiwanych!

Niech żyje jego bojowa organizacja – Międzynarodówka Komunistyczna!

Niech płomień świętej wojny Narodów Wschodu i pracujących całego świata strawi imperialistyczną Anglię!

Honorowi członkowie Prezydium
Radek (Rosja), Bela-Kun (Węgry), Rosmer (Francja), Quelch (Anglia), Reed (Ameryka), Steinhart-Gruber (Austria), Janson (Holandia), Shablin (Federacja Bałkańska), Yoshiharo (Japonia). Zinowjew, przewodniczący Kongresu.

Członkowie Prezydium
Ryskulow, Abduraszidow, Karriew (Turkiestan), Mustala, Subhi (Turcja), Van (Chiny), Karid (Lidisi), Mulabekdżan, Rachmanow (Chiwa), Muhamedow (Buchara), Korkmasow (Dagestan), Digurow (Rejon Terek), Aliew (Północny Kaukaz), Kostanjan (Armenia), Narimanow (Azerbejdżan), Jenikejew (Tatarstan), Amur-Sanan (Kałmucja), Maharadze (Gruzja), Haidar Chan (Persja), Aga-Zade (Afganistan), Narbutabekow (Taszkient), Mahmudow (Fergan), Tachsim-Baarri, Chaavis-Mahomed (Anatolia), Kulejew (Transkaspia), Nijas-Kuli (Turkmenia), Kari-Tadzi (Samarkanda), Nazyr-Sedyki (Indie), Sidadzhedin, Kardasz-Ogly (Dagestan), Jelczew, Musajew (Azerbejdżan), Azim (Afganistan), Adbulajaw (Chiwa).

Ostrowski, sekretarz Kongresu.

Nędza filozofii

Karol Marks – Nędza filozofii

Anarchizm bardzo słusznie uważany jest za ideologię drobnomieszczaństwa – wystarczy powołać się na jednego z czołowych teoretyków ideologii anarchistycznej, Proudhona, który był szablonowym przedstawicielem drobnomieszczaństwa pierwszej połowy XIX wieku, który w swych ocenach odzwierciedlał niepokoje, lęki i pragnienia tej  warstwy, która chciała wznieść się na wyżyny ówczesnego społeczeństwa, zdominować i przewodzić mu kierując się własną wizją przyszłego świata. Analizując poglądy Proudhona w kwestii podstaw ekonomicznych społeczeństwa anarchistycznego Marks pisał:

„Koniec końców pan Proudhon nie wychodzi poza ideały drobnomieszczaństwa. I aby ten ideał urzeczywistnić, nie wymyślił nic lepszego, jak przywrócić nas do stanu średniowiecznego czeladnika lub co najwyżej majstra-czeladnika. Wystarczy raz w życiu poczuć się człowiekiem, mówi on gdzieś w swojej książce. Czyż nie jest to, i co do formy, i co do treści ów majstersztyk, którego wymagały cechy w średniowieczu?”

Słowa Marksa rozwiewają to, co do tej pory było spowite mgłą, ujawniają głęboki sens drobnomieszczańskich tendencji w sferze ekonomicznej, których istota sprowadza się do zakwestionowania kapitalistycznego podziału pracy, unicestwiającego niezależną produkcyjnie pozycję drobnego wytwórcy. Drobnomieszczanin właśnie, w schyłkowej fazie feudalnej, zdobył solidną autonomię ekonomiczną, a jego działalność ugruntowała i  umacniała majątkową pozycję samodzielnych wytwórców. W kapitalistycznym systemie gospodarki drobnomieszczuch znalazł się  w sytuacji  diametralnie innej, gorszej. Wolna konkurencja systematycznie rujnowała drobnych wytwórców i spychała ich na margines w rozwoju produkcji. Majątkowa pozycja drobnomieszczucha słabła. Rewolucja burżuazyjna, rwąc feudalne kajdany, niszcząc ówczesne struktury ekonomiczno – społeczne, wdrażając ekonomiczny i polityczny liberalizm, preferowała zorganizowany typ gospodarki narodowej, w którym podział pracy podważa indywidualny proces tworzenia produktu, kształtując nowy system więzi między producentami. Wolna konkurencja zrujnowała drobnomieszczucha, którego efektowność ekonomiczna systematycznie malała.

Rask Hetmański

Fragment pracy „Drobnomieszczańskie korzenie anarchizmu”

Karol Marks – Nędza filozofii

Włodzimierz Lenin – Krach II Miedzynarodówki

Artykuł „Krach II Międzynarodówki” został opublikowany w czasopiśmie „Kommunist” nr 1—2, który ukazał się we wrześniu 1915 r.
Czasopismo „Kommunist” zostało utworzone przez W. Lenina i było wydawane przez redakcję gazety „Socyał-Diemokrat” wspólnie z G. Piatakowem i J. Bosz, którzy je finansowali. W skład redakcji czasopisma wchodził także N. Bucharin. Ukazał się tylko jeden (podwójny) numer. Oprócz artykułu „Krach II Międzynarodówki” opublikowano w nim jeszcze dwa artykuły Lenina: „Uczciwy głos francuskiego socjalisty” oraz „Imperializm a socjalizm we Włoszech”.
Plan wydawania czasopisma Lenin opracował już wiosną 1915 r. Pod jego kierownictwem odbyło się zebranie organizacyjne redakcji czasopisma. Lenin liczył na to, że „Kommunist” stanie się organem lewicowych socjaldemokratów. Wkrótce jednak pojawiły się poważne rozbieżności między redakcją gazety „Socyał-Diemokrat” a Bucharinem, Piatakowem i Bosz, one uległy zaostrzeniu po ukazaniu się numeru 1—2 czasopisma. Grupa Bucharina, Piatakowa i Bosz zajęła niesłuszne stanowisko w wielu zasadniczych zagadnieniach programu i taktyki partii: prawa narodów do samookreślenia, roli żądań demokratycznych i programu minimum w ogóle oraz in., i starała się wykorzystać czasopismo w swoich celach frakcyjnych. W redakcji czasopisma Lenin zwalczał grupę Bucharina, Piatakowa i Bosz, demaskował ich antybolszewickie poglądy i działania frakcyjne, ostro krytykował pojednawcze stanowisko Zinowjewa i Szlapnikowa wobec tej grupy.
Wskutek antypartyjnego postępowania grupy redakcja gazety „Socyał-Diemokrat” na wniosek Lenina oświadczyła, że dalsze wydawanie czasopisma uważa za niemożliwe. Biuro KC w Rosji po otrzymaniu informacji o rozbieżnościach w redakcji czasopisma „Kommunist” wyraziło pełną solidarność z redakcją OC „Socyał-Diemokrat” oraz pragnienie, aby „wszystkie wydawnictwa KC redagowane były w duchu starej, wypróbowanej orientacji, w całkowitej zgodności z linią KC, przyjętą od początku wojny”. Od października 1916 r. redakcja gazety „Socyał-Diemokrat” zaczęła wydawać „Sbornik «Socyał-Diemokrata»”

Włodzimierz Lenin – Krach II Miedzynarodówki

Trockistowska „krytyka” stalinizmu

Pan Krzysztof Wójcicki, jeden z redaktorów trockistowskiego portalu Władza Rad, na którym broni się imperialistycznej agresji U$A na Afganistan – jest niewątpliwie jednym z mądrzejszych ludzi w szacownym gronie wielbicieli Polskiej Partii (Arystokracji) Pracy. Nie oznacza to jednak, że bardzo mądrym, wszakże być mądrym pośród głupców – to żadna wielka mądrość. Nie mniej jednak jest tam poważniejszym teoretykiem i podejmuje się – z różnym skutkiem (przeważnie ciągnącym ręce w dół, gdy czyta to marksista) – analizy różnych tematów, które nie przychodzą nawet do głowy pozostałym redaktorom. Dlatego też poświęcamy mu więcej uwagi, czego wyrazem jest m.in. ten artykuł.

Pan Wójcicki podjął się krytyki stalinizmu z pozycji trockizmu. W zasadzie mogłoby to wzbudzić wyłącznie śmiech, ale wolimy zogniskować siły na obaleniu plotek, bajek i hipotez, które usiłuje inteligentnym językiem przemycić p. Wójcicki, a także udowodnić, że trockizm to zwyczajny oportunizm, który z rewolucyjną nauką nie ma nic wspólnego.
Artykuł, który poddajemy krytyce nosi tytuł: „Stalinizm jako rewizjonizm” [1] i ukazał się 25 sierpnia 2010 roku.

1. Częściowo słuszna definicja rewizjonizmu i całkowicie błędna definicja stalinizmu według p. Wójcickiego

Definicja rewizjonizmu, chociaż nie skonkretyzowana i rozwleczona u p. Wójcickiego na kilkanaście wierszy ględzenia o głupocie walki o prawa gejów, sprowadza się do jednej linijki:

„Nic nie stoi niestety na przeszkodzie aby poglądami marksistowskimi zainteresowały się nieproletariackie klasy lub warstwy dla realizacji własnych interesów.”

I to jest definicja całkiem słuszna, chociaż osobiście wolimy definicję LLCO, gdyż oddaje rzecz lepiej:

„Rewizjonizm oznacza rewizję rewolucyjnego serca marksizmu. Rewizjonistami są ci, którzy zamieniają rewolucyjną naukę w jej całkowite przeciwieństwo. Jest to nakładanie „marksistowskiej” maski na kontrrewolucję i ucisk.”

Wszakże przedstawiciele nieproletariackiej warstwy – Lenin czy Mao – „zainteresowali się” poglądami marksistowskimi (nie zapominając o tym, że przecież nie-proletariusz Marks stworzył marksizm!) nie w celu realizacji swoich własnych interesów, lub interesów swojej warstwy, lecz właśnie w celu realizacji interesów proletariatu. Dlatego też definicja p. Wójcickiego jest częściowo słuszna, definicja LLCO oddaje rzecz lepiej, gdyż mówi wprost o tym, czym jest rewizjonizm w samym ruchu komunistycznym.

Wychodząc z tego częściowo (ale właśnie w tym rzecz!) słusznego stanowiska – p. Wójcicki podejmuje się zdefiniowania stalinizmu. I tutaj właśnie zaczyna się objawiać rewizjonizm, który towarzyszyć będzie p. Wójcickiemu już do końca.

Jak bowiem definiuje on stalinizm?

„Podobnie należy rozumieć historyczny stalinizm – jako rewizjonizm stworzony w interesie warstwy rządzącej nomenklatury. Stalinizm chciał się widzieć jako jedynie słuszny „marksizm-leninizm”, „genialne rozwinięcie zasad marksistowskich stworzone przez Słoneczko Ludzkości wbrew knowaniom krwawej trockistowsko-bucharinowskiej szajki”. Jest on niczym innym jak nieproletariacką nadbudową na idei marksistowskiej – podobnie jak socjaldemokracja i rewizjonizm „zielono-różowo-tęczowy” stworzoną tym razem w interesie biurokracji partyjno-państwowej , sprawującej władzę w ZSRR. O tyle perfidnym, że nad udowodnieniem słuszności stalinizmu pracowały tysiące ludzi. Staliniści bardzo zręcznie potrafili oszukać że są jedynymi prawdziwymi marksistami, jak mieli za sobą organy państwowe i aparat bezpieczeństwa.”

Powiemy na razie tylko, że gdy dochodzi do definiowania stalinizmu, zaczynają się u p. Wójcickiego epitety i soczyste wyrażenia, wzięte rodem z książek burżuazyjnych historyków takich jak Pipes, Wołkogonow czy Davies. Ale czy ktokolwiek, kto traktuje socjalizm jak naukę, miał kiedykolwiek wątpliwości, że trockizm to drobno-burżuazyjny, „ynteligencky” prąd w ruchu robotniczym?

2. „Jedyna słuszność” i „interpretowanie marksizmu”

Pan Wójcicki przechodzi do uzasadnienia – dlaczego stalinizm to rewizjonizm. Zaczyna się litania do Matki Boskiej Trockistowskiej. Pan Wójcicki wcale nie mówi o praktyce stalinizmu, wcale nie pisze o sukcesach w budowie socjalizmu i nie konfrontuje burżuazyjnych kłamstw na temat systemu władzy w ZSRR z rzeczywistością, nie mówi nic o praktyce, bo podświadomie zdaje sobie sprawę z tego, że krytykowanie sukcesów ZSRR w budowie socjalizmu i walce z imperializmem z perspektywy trockistowskiej – zaprowadziłoby tylko – gdyby trzymać się faktów – do jeszcze większego pogrążenia się trockizmu.

Wywody pana Wójcickiego opierają się na krytyce tzw. „jedynej słuszności” i na pochwale „wszechstronnej interpretacji dzieł klasyków”:

„Treść zostaje w gruncie rzeczy niezmieniona, ale narzucone odgórnie przez biurokrację quasi-religijne „jedynie słuszne” interpretacje dzieł stoją w otwartej sprzeczności z metodą dialektyczną która z założenia nakazuje wszechstronne podejście do rzeczy.”

Zastanówmy się. Czy istnieje wiele słuszności? Czy sprzeczne ze sobą poglądy mogą być jednocześnie słuszne? To klasyczna bzdura, którą lansują trockiści. To liberalizm i postmodernizm, w myśl których nie istnieje prawda, a jedynie idee. Pisałem o tym już w maju zeszłego roku:

„Bo oto idea socjalistyczna wyrwała się u nich [lewicowców] z oków społecznej bazy, z oków materii, z oków ekonomicznych i społecznych procesów i ostała się jako czysta idea, walcząca z innymi ideami wyłącznie na tle myślowym, w królestwie idei.” [2]

P. Wójcicki uważa, że dialektyka to „wszechstronne podejście do rzeczy”. Ma rację. Tyle, że nie poprzestaje ona na tym „wszechstronnym podchodzeniu”, nie tylko „interpretuje świat”, ale uznaje, że w walce sprzeczności jedno wygrywa, a drugie – odchodzi w niebyt, przegrywa. A więc jedno staje się słuszne, a drugie – błędne. Po to jest właśnie „wszechstronna analiza”, aby udowodnić, co jest jedynie słuszne, co jest prawdą, a co jest błędne, co jest fałszem.

Pan Wójcicki uważa zaś, negując tym samym podstawową zasadę myślenia dialektycznego, że istnieje wiele prawd, że nie można stwierdzić, co jest prawdą, że istnieje tylko „interpretacja”, nie trzymając się dialektycznej definicji „prawdy”, lecz stosując metodę postmodernistyczną, metodę liberalną. Dla p. Wójcickiego istnieje abstrakcyjna prawda, interpretacja w postaci „wszechstronnej analizy”. Jak mówił Lenin – „prawda[/słuszność] jest zawsze konkretna”. I jedyna.

Co w praktyce oznaczają te pretensje do „interpretowania” ze strony Władzy Rad? Oznaczają wolność bytu dla trockizmu, wolność fałszu i błędności. Oznaczają wolność głoszenia bzdur. Oznaczają ostatecznie prawomocność używania haseł marksizmu w interesie drobnej burżuazji. I to jest właśnie klasowy sens „wolności interpretacji”, jeżeli chcecie – „wolności [bezpodstawnej] krytyki” tego, co zwyciężyło, tego, co wygrało, tego, co okazało się jedynie słuszne.

Lenin genialnie pisał o „wolności krytyki/interpretacji” w „Co robić?”:

„I jeśli oceniać ludzi nie według wspaniałego munduru, w który sami się przyodziali, nie według efektownego miana, które sami przybrali, lecz według tego, jak postępują i co w rzeczywistości propagują – to stanie się jasne, że ‘wolność krytyki’ oznacza wolność oportunistycznego kierunku, […] wolność wprowadzania do socjalizmu burżuazyjnych idei i burżuazyjnych pierwiastków.” [3]

Albo:

„[…]sławetna wolność krytyki nie oznacza zastąpienia jednej teorii inną, lecz oznacza wolność od wszelkiej jednolitej i przemyślanej teorii, oznacza eklektyzm i brak zasad.” [4]

Więcej w tej sprawie powiedzieć nie można.

Pan Wójcicki jednakże broni się dalej. Pisze on:

„Staliniści bardzo zręcznie potrafili oszukać że są jedynymi prawdziwymi marksistami, jak mieli za sobą organy państwowe i aparat bezpieczeństwa.”

A tym samym odchodzi ponownie od zasad materializmu dialektycznego. W jaki sposób Stalin, a nie Trocki odniósł sukces i umocnił państwo dyktatury proletariatu, które dla stłumienia oporu wyzyskiwaczy miało do dyspozycji silne „organy państwowe” i silny „aparat bezpieczeństwa”? Proste. Teoria Stalina była słuszna, a teoria Trockiego – błędna. Nie bez znaczenia jest też fakt, jaka klasa identyfikowała się z teoriami tych przywódców. Marksizm uczy nas, że teorie, idee są odbiciem pozycji danej klasy społecznej. To dlatego proletariat bez większych problemów przyjmuje marksizm jako swoją naukę, podczas gdy burżuazja przeciwstawia mu swoje wizje świata – najczęściej różne formy liberalizm
u, konserwatyzm, faszyzm… Jaka była klasowa baza grupy Stalina, a jaka była klasowa baza grupy Trockiego? Pan Wójcicki nie wspomina o tym, bo dziwnym faktem jest, że masy proletariackie jednoznacznie poparły grupę Stalina w walce o władzę, a „rewolucja antybiurokratyczna” Trockiego interesowała tylko zarozumiałych drobnomieszczan. Pan Wójcicki odchodzi o zasad materializmu, które mówią, że wygrywa to, co słuszne, a przegrywa to, co błędne nie w oparciu o metafizyczną „słuszność”, lecz o podstawowe kryterium prawdy – praktykę.

Teoria Stalina? Stalin nie wniósł wiele nowości do teorii marksizmu. Dlaczego uważamy i dlaczego sam Stalin uważał, że „stalinizm” to nie jest etap rozwoju marksizmu? Bo stalinizm to nic innego jak nazwa dla okresu rządów Stalina w WKP(b). Lub inaczej – dla „praktycznego zastosowania leninizmu w okresie budowy socjalizmu.” W gruncie rzeczy „stalinizm” to pojęcie, stosowane przez burżuazyjnych polityków i historyków, które wymyślił drobnomieszczanin Trocki.

3. „Stalinizm to wypaczenie leninizmu”

Pan Wójcicki nie wie o tym, że stalinizm to nie teoria, lecz nazwa okresu. Dlatego też usiłuje oddzielić stalinizm od leninizmu na gruncie teoretycznym. Uważa on, że stalinizm to wypaczenie leninizmu, że to rewizjonistyczna teoria, narośl na zdrowej tkance leninizmu. Pisze on:

„Biurokracja, jako pasożytnicza narośl na organizmie robotniczego państwa, stworzyła pasożytniczą narośl na marksistowskiej ideologii.”

I, że stalinizm to:

„rewizjonizm stworzony w interesie warstwy rządzącej nomenklatury.”

Wypadnie nam o „biurokratycznej warstwie rządzącej nomenklatury” pomówić dokładniej niżej.

Tymczasem pan Wójcicki obraca się nadal w kręgu teorii, ukazując tym samym cały swój rewizjonizm, pozbawiając marksizm jego rewolucyjnego ducha – czyli porzucając dialektykę. Wójcicki używa tego samego, o co niesłusznie oskarża Stalina – używa „luk w dziełach klasyków”. Wszakże te „luki” mają rzekomo świadczyć o słuszności trockizmu. Luki tworzył nie Stalin, luki tworzy pan Wójcicki. Wójcicki wyrywa z kontekstu cytaty, zaczerpnięte za Stalina, usiłując tym obalić Stalina, przypisując mu nawet trockizm. Zaczyna on od sztandarowej rozbieżności między Stalinem (de facto – Leninem) a Trockim, a mianowicie czy możliwa jest budowa socjalizmu w jednym kraju.

„Stalin manipuluje cytatami Lenina o możliwości zwycięstwa rewolucji w jednym kraju. Błędnie utożsamiając ustrój socjalistyczny z ustrojem który nastąpi zaraz po rewolucji, podczas gdy pod koniec 1924 roku kiedy pisał on broszurę „Rewolucja proletariacka a taktyka komunistów rosyjskich” wszyscy bolszewicy doskonale zdawali sobie sprawę że to nie jedno i to samo, dlatego swoje odejście od Lenina przedstawi. Nie mniej jednak Stalin pozostając przy tym utożsamieniu zarzuca opozycji „niewiarę w możliwości proletariatu rosyjskiego”, co stanowiło jeden z głównych elementów rozprawy z nią.”

Na czym polega ta manipulacja cytatami Lenina? Pan Wójcicki nie wyjaśnia.

„Wszyscy bolszewicy” – czy to oznacza Bucharina i Trockiego?

Niewiara w możliwości proletariatu rosyjskiego jako dobra cecha?

Komentować nie trzeba, płytkość polemiki widać jak na dłoni.

Dlaczego zaraz po rewolucji nie może nastąpić socjalizm i co to jest według p. Wójcickiego socjalizm?

Nie ma on swojej własnej definicji, a jedynie definicję Trockiego:

„Lew Trocki w ‘Zdradzonej rewolucji’ podaje jasne i klarowne kryterium, czego potrzeba aby ustrój mógł zostać uznany za socjalizm – musi stać na wyższym poziomie rozwoju niż najwyżej rozwinięte kraje kapitalistyczne i nie może grozić mu powrót do kapitalizmu wskutek wewnętrznych sprzeczności, tak jak systemom kapitalistycznym nie zagraża przywrócenie feudalizmu.”

Zanim przejdziemy do omówienia tej definicji, podajmy najpierw naszą definicję socjalizmu:

„Socjalizm należy rozumieć przez pryzmat władzy, przez pryzmat walki klas. Socjalizm należy rozumieć jako etap przejściowy do komunizmu. Socjalizm następuje, kiedy proletariat przejmie kontrolę nad społeczeństwem. Proletariat posiada rolę przewodnią. Proletariat przejmuje i buduje władzę państwową. Innymi słowy, socjalizm jest wtedy, kiedy społeczeństwo zostaje zreorganizowane tak, by służyć długoterminowym interesom proletariatu.” [5]

Zacytujmy jeszcze jeden ustęp z wyżej cytowanego artykułu:

„Jednym z najbardziej rozpowszechnionych nieporozumień jest pojmowanie socjalizmu wyłącznie jako sposób produkcji, który charakteryzuje wysoki udział sektora państwowego, nacjonalizacja przemysłu albo wielkie programy pomocy społecznej. Wszystkie te rzeczy występowały w socjalizmie, lecz nie występują one wyłącznie w socjalizmie. Państwa faszystowskie, europejska socjaldemokracja, liberalne programy społeczne w Stanach Zjednoczonych, państwowy kapitalizm epoki rewizjonizmu w Związku Radzieckim i Chinach, narodowo-burżuazyjne państwa Wenezueli, Libii, Kuby, Islamskiej Republiki Iranu – wszystkie one współdzielą powyższe rzeczy w mniejszym lub większym stopniu, ale nie są one prawdziwie socjalistyczne.”

Wójcicki właśnie w ten sposób rozumuje to czym jest socjalizm, powtarzając za Trockim jego jednostronną i ograniczoną definicję. Pan Wójcicki zapewne uważa, że w warunkach NEP-u, kiedy istniał w społeczeństwie radzieckim kontrolowany przez państwo dyktatury proletariatu kapitalizm – nie było socjalizmu. Lecz NEP był obliczony na spełnienie „długoterminowych interesów proletariatu”. I tak w istocie było. Według nas jasne jest, że rewolucja socjalistyczna zaprowadza socjalizm. W 1917 roku władzę w Rosji objął proletariat, objęły rady.

Przejdźmy do dokładniejszej analizy trockistowskiej definicji socjalizmu.

Opiera się ona w zasadzie na dwóch błędnych założeniach.

4. Trockistowska i marksistowska definicja socjalizmu.

Po pierwsze na niemierzalnym, idealistycznym „wyższym poziomie rozwoju”, który de facto sprowadza się do wyścigu z krajami kapitalistycznymi w dziedzinie technologii produkcji. A to jest nic innego jak po prostu Teoria Sił Produkcji. Teoria, która obaliła dyktaturę proletariatu w ZSRR i w  Chinach i doprowadziła do tego, co istnieje tam obecnie. Trocki postrzega socjalizm przez pryzmat techniki, a nie przez pryzmat człowieka. Definicja Trockiego mówi, że socjalizm to po prostu wyższa technologia niż w krajach kapitalistycznych. Pisałem w maju zeszłego roku:

„Gospodarka socjalistyczna opiera się na wzroście bogactwa ogólnospołecznego, na zaspokojeniu potrzeb narodowych. Gospodarka kapitalistyczna opiera się na stałym dążeniu do zwiększania zysków. A zysk pochodzi z wyzysku. Próby współzawodnictwa (pokojowego) ze strony rewizjonistów z gospodarkami kapitalistycznymi opierały się na przyjęciu założenia, że zysk jest najważniejszy, nie zaś potrzeba ludzka. Teoria sił produkcji, której hołdowali rewizjoniści i radzieccy (Mikojan czy Kosygin) i chińscy (Deng Xiaoping czy Liu Shaoqi) jest przejściem do stosunków kapitalistycznych, tyle że ukrytym pod rozpalonymi do czerwoności – czerwonymi sztandarami.” [6]

Dla Trockiego socjalizm to nie przekształcenia społeczeństwa, lecz przekształcenie techniki w stopniu, który nie znany jest chyba nawet samym trockistom. Bo kiedy określić, że technika osiągnęła wyższy stopień rozwoju niż w krajach kapitalistycznych? Kiedy produkuje się więcej w krótszym czasie? A może gdy państwo socjalistyczne posiada lepsze maszyny? Trockizm wszystko to sprowadza do dziedziny lepszego, pełniejszego i szerszego zaspokajania potrzeb większych rzesz ludności. Lecz zakłada jednocześnie wzrastanie tych potrzeb. Stąd na przykład pochwała konsumpcjonizmu i rozumienie socjalizmu i komunizmu jako „obfitości dóbr” przez jednego z  głównych redaktorów Władzy Rad – Tresa [7]. W niewoli towarów żyją panowie trockiści! W niewoli burżuazyjnej kategorii „dobra”, stworzonego nie przez marksistowską ekonomię polityczną, lecz przez ekonomię polityczną burżuazji.

Stalin tak oto opisuje to zjawisko sprowadzania procesu produkcji do procesu czysto technicznego:

„W ten sposób słuszną myśl, że siły wytwórcze są najbardziej ruchliwymi i rewolucyjnymi siłami produkcji, t. Jaroszenko doprowadza do absurdu, do negowania roli stosunków produkcji, stosunków ekonomicznych w warunkach socjalizmu, przy czym zamiast pełnokrwistej produkcji społecznej, otrzymuje jednostronną i anemiczną technologię produkcji – coś w rodzaju bucharinowskiej «techniki społeczno-organizacyjnej».” [8]

Drugie błędne założenie polega na tym, że Trocki odchodzi w swojej definicji od dialektyki, twierdząc, że socjalizm to ustrój, w którym nie ma już sprzeczności. Socjalizm to dla Trockiego ustrój idealny, który nastaje w jednym momencie, gdy rewolucję za jednym zamachem zakłada teoria rewolucji permanentnej. Trocki nie zauważa, że sprzeczności i klasy istnieją nadal w socjalizmie, i że w warunkach dyktatury proletariatu walka klasowa staje się jeszcze ostrzejsza.

Bowiem czym jest dyktatura proletariatu według Lenina?

„Dyktatura proletariatu jest to uporczywa walka, krwawa i bezkrwawa, prowadzona środkami przemocy i pokoju, zbrojna i gospodarcza, pedagogiczna i administratorska – przeciw siłom i tradycjom starego społeczeństwa.” [9]

– pisał Lenin już w okresie nastania nowego społeczeństwa.

Co ciekawe, to właśnie przez takiego typu, prawie trockistowskie twierdzenia – socjalizm w ZSRR w ostatecznym rozrachunku – przegrał. Stalin co prawda nie uważał, że nie istnieją w łonie socjalizmu sprzeczności pomiędzy klasami, lecz zwracał uwagę raczej na sprzeczność pomiędzy siłami wytwórczymi, a stosunkami produkcji, a nie na sprzeczności na innych polach niż sprzeczność ekonomiczna. Byt rzecz jasna kształtuje świadomość, lecz historia wiele razy pokazała, że ograniczanie się wyłącznie do tego twierdzenia jest błędem. Jako, że nie istniała sprzeczność w wytwarzaniu, nie było wyzyskiwanych i wyzyskiwaczy, a gospodarka wsi i gospodarka miast działała jak jeden organizm – Stalin doszedł do wniosku, że sprzeczności pomiędzy klasami w kraju socjalistycznym stają się nieantagonistyczne. To był błąd i z tego wynikało policyjne, a nie klasowe  podejście do kontrrewolucji u Stalina, o którym LLCO pisało w artykule: „Kilka słów o Stalinie w dniu jego urodzin” [10]

Trocki podchodzi do sprawy idealistycznie i po burżuazyjnemu, nie uwzględniając nawet zagadnienia klas. Jest to z gruntu błędne i wynikały z tego metafizyczne kwiatki typu „pasożytniczej warstwy biurokratycznej”, o czym jednak powiemy więcej poniżej.

5. Zwycięstwo socjalizmu w jednym kraju, a permanentna rewolucja.

„Stalin ogłasza pogląd o niemożliwości całkowitego zwycięstwa socjalizmu w jednym kraju jako ‘trockizm’. […]’Trockistowski’ pogląd głoszony przez Stalina w roku 1924 był równoważy początkowo poglądowi Lenina […]”

W środku tego jest jeszcze cytat z „O podstawach leninizmu”:

„W celu obalenia burżuazji wystarczy wysiłek jednego kraju — świadczy o tym także historia naszej rewolucji. W celu ostatecznego zwycięstwa socjalizmu, w celu zorganizowania produkcji socjalistycznej wysiłki jednego kraju, zwłaszcza tak bardzo chłopskiego jak nasz, są niewystarczające — w tym celu niezbędne są wysiłki proletariuszy kilku przodujących krajów.”

- dodajmy, cytowany za „Zdradzoną rewolucją”, Trockiego – gdzież by się trockista śmiał dotknąć Stalina!

Gdyby zaś jednak sięgnął po ten artykuł Stalina, a nie wyjęty z kontekstu cytat u Trockiego – wiedziałby, że Stalin, zupełnie tak samo jak Lenin, rozgranicza „[początkowe] zwycięstwo socjalizmu” od „ostatecznego zwycięstwa socjalizmu” – czyli zwycięstwo socjalizmu w jednym kraju od zwycięstwa socjalizmu na całym świecie, a więc od komunizmu. W interesie proletariatu leży komunizm, a socjalizm – to stadium przejściowe od kapitalizmu do komunizmu. To bardzo proste, panie Wójcicki, a próby odsądzania Stalina od rewolucji światowej spełzają na niczym wobec praktyki historycznej, która pokazała, że w okresie stalinizmu powstało mnóstwo krajów, w których ludzie weszli na socjalistyczną drogę w kierunku komunizmu. W tym samym czasie trockizm potrafił jedynie nadal żądać wolności interpretacji marksizmu i krytykować ZSRR za pełne sukcesów „wypaczenie” idealnej wizji Trockiego – rzekomo leninowskiej, która znalazła się na śmietniku historii.

”Kryterium jakim posługuje się Stalin jest ultra-subiektywne, dość powiedzieć że ‘zaplanował’ on ‘zwycięstwo socjalizmu’ zapewne już w momencie rozpoczęcia pierwszej pięciolatki na jej zakończenie.”

Stalin uważał za zwycięstwo socjalizmu pokonanie ostatnich żywiołów kapitalistycznych w gospodarce Związku Radzieckiego. Dlatego stwierdził, że rok 1929 był rokiem „wielkiego przełomu”, bowiem w tym roku zakończyła się ostatecznie polityka NEP-u i ZSRR przeszedł do gospodarki planowej.

W ogóle cała krytyka leninowskiej teorii „socjalizmu w jednym kraju” opiera się na metodzie krytykanctwa, niedopowiedzeń i sloganów. Czy przeciwna jej teoria permanentnej rewolucji doprowadziła do powstania dyktatury proletariatu? Nie. Nigdzie i nigdy. I to wystarczy za najlepszy komentarz.

Mao pisze:

„Marksiści uważają, że tylko praktyka społeczna ludzi może stanowić kryterium prawdziwości wiedzy ludzkiej o otaczającym nas świecie. Bo faktycznie, tylko w procesie praktyki społecznej (w procesie produkcji materialnej, walki klasowej, doświadczeń naukowych) wiedza ludzka może zostać potwierdzona przez uzyskanie oczekiwanych przez ludzi wyników.” [11]

I tutaj leży sedno sprawy. Teoria trockistowska się nie sprawdziła, a teorię Lenina w praktyce udowodnił okres stalinizmu. Dla marksisty prawdziwa więc jest teoria Lenina, a nie teoria Trockiego.

Do końca artykułu p. Wójcicki rzuca już tylko slogany, bardzo podobne do sloganów z burżuazyjnych, antystalinowskich paszkwili. Lenin rzekomo zgadzał się z Trockim co do wybuchu rewolucji w słabszym kraju imperialistycznym, co jest jawną bzdurą. [12]

Chociażby Trocki w 1930 pisze:

„W określonych warunkach kraje zacofane mogą dojść do dyktatury proletariatu wcześniej niż kraje rozwinięte, ale dojdą później od nich do socjalizmu.” [13]

Pisze tak, gdyż według jego definicji socjalizm oznacza wyższy stopień rozwoju sił wytwórczych niż w krajach kapitalistycznych.

Lenin zaś już w 1915 pisze:

„Nierównomierność rozwoju ekonomicznego i politycznego jest bezwzględnym prawem kapitalizmu. Wynika stąd, że możliwe jest zwycięstwo socjalizmu początkowo w niewielu lub nawet w jednym, z osobna wziętym, kraju kapitalistycznym.” [14]

Trockiści w rzeczywistości podzielają punkt widzenia współczesnej burżuazyjnej ekonomii, w której istnieją kraje „rozwinięte” i „rozwijające się”. Rewolucja w Pierwszym Świecie dojdzie do socjalizmu szybciej niż rewolucja w Trzecim Świecie. Jest to bzdurą. W Pierwszym Świecie w ogóle nie będzie rewolucji!

6. „Biurokratyczna warstwa rządzącej nomenklatury”

Mówiliśmy wyżej o tym, że p. Wójcicki opiera swoje twierdzenia o stalinizmie na „fakcie”, że w Związku Radzieckim wytworzyła się pasożytnicza narośl, która dla swoich własnych interesów (mianowicie jakich?) stworzyła kult jednostki i „ideologię stalinizmu”.

Trockizm w tym punkcie objawia całe swoje anarchistyczne, drobnomieszczańskie zabarwienie, odmawiając wszelkim strukturom władzy wyższej od „rady” możliwości bycia w swoim charakterze proletariackimi. Wynika to z błędnego pojęcia biurokracji, które wylansował Trocki, obrażony faktem, że rady jednak nie chciały wybrać jego linii politycznej. Teoria ta, jak już wcześniej wspominaliśmy – wynika także z metafizycznego podejścia do klas i do socjalizmu.

Trocki wielokrotnie usiłował bardzo sprytnymi sposobami podszywać się pod kontynuatora leninizmu, pod wielkiego następcę Lenina. Pozostaje otwartą kwestia czy był to wynik megalomanii Trockiego, którą każdy, kto czytał „Moje życie” zna bardzo dobrze, czy może było to wynikiem świadomego działania, obliczonego na zanieczyszczenie marksizmu ideologią burżuazyjną.

Lenin wszakże wiele pisał o biurokratycznym niebezpieczeństwie w partii, w radach, w rządzie radzieckim i w ogóle we władzy radzieckiej. Lecz to biurokratyczne odchylenie wcale nie polegało na braku wszelkiej biurokracji, bo bez tej dyktatura proletariatu obejść się nie może.

W „Państwie a rewolucji”, Lenin pisze:

„O zniesieniu biurokracji od razu, wszędzie i ostatecznie nie może być mowy. To jest utopia. Ale zdruzgotać od razu starą machinę urzędniczą i natychmiast zacząć tworzyć nową, dającą możność stopniowego likwidowania wszelkiej biurokracji – to nie jest utopia” [15]

To samo dotyczy wszelkich struktur władzy. Sęk tylko w tym, czy ta biurokracja to czerwona biurokracja czy biurokracja drobnomieszczańska.

W tym punkcie trockizm hołduje anarchistycznej metafizyce w pojmowaniu biurokracji i władzy. Potępia ją jako jednoznacznie reakcyjną i burżuazyjną. Uważa, że biurokracja/rządząca nomenklatura jest warstwą pasożytniczą i odejściem od „czystej demokracji” rad. O „czystej demokracji” Lenin pisał w „Renegacie Kautskim”:

„Jest rzeczą naturalną, że liberał mówi o «demokracji» w ogóle. Marksista nigdy nie zapomni spytać: «dla jakiej klasy?»” [16]

Jako marksiści pytamy więc: odejście od demokracji – demokracji jakiej klasy? Trockista Wójcicki, zupełnie jak jego mistrz – Lew Dawidowicz, zapomina, że ani urzędnicy ani politycy – nie są oddzielnymi klasami. Polityk reprezentuje interesy danej, konkretnej klasy. Urzędnik służy danej, konkretnej klasie. Jeżeli pan Wójcicki potrafi udowodnić, że władze Związku Radzieckiego służyły nie rosyjskim masom pracującym, lecz międzynarodowemu kapitałowi lub rosyjskiej drobnej czy wielkiej burżuazji – niech mówi! Bardzo chętnie go posłuchamy!

Póki co potrafi tylko mówić o odejściu od czystej demokracji poprzez degenerację. Pełno ładnych słówek. Zero klasowej analizy.

Jak Lenin postrzegał państwo dyktatury proletariatu (wraz z jego całą biurokracją, władzami, armią itd. itp.)?

„Postrzegał państwo jako rodzaj broni, której jedna klasa używa w celu uciskania innej. Stare państwo to broń, której mogą użyć wyłącznie reakcjoniści. Państwo dla klas antagonistycznych nie jest po prostu neutralnym miejscem spotkań, gdzie mogą się między sobą układać i łagodzić różnice. Stare państwo nie może być zasadniczo zreformowane w kierunku socjalizmu. Lenin przyjął, że państwo powinno być narzędziem albo proletariatu, albo reakcjonistów, nigdy obydwu. Państwo jest z zasady zawsze narzędziem przyjaciół lub narzędziem wrogów.” [17]

I trudno chyba zaprzeczyć, że państwo dyktatury proletariatu z jego biurokracją, które osiągnęło tak wiele dla wyzwolenia tak wielu narodów –było narzędziem światowego proletariatu w walce o ostateczne wyzwolenie. Pół-anarchistyczne bajeczki Trockiego o wyradzającej się biurokracji to tylko wytwór rozpaczy człowieka przegranego, który obraził się na fakty.

7. Cechy charakterystyczne stalinizmu według p. Wójcickiego

Pan Wójcicki usiłuje podać cechy, według niego charakteryzujące stalinizm. Przy czym zaznaczymy tylko, że czyni bardzo dziwne rozgraniczenie na cechy z dziedziny ideologicznej i z dziedziny „praktycznej działalności politycznej”. Nie z tym jednak przychodzi nam polemizować.

a) Dziedzina ideologii

1) „stopniowe odchodzenie od materialistycznej dialektyki na rzecz czołobitności wobec biurokratycznej władzy, jaka ciąży na ideologii. Jest to najbardziej ogólna cecha rewizjonizmu, jaki wytwarzają elementy biurokratyczne w ruchu, obdarzone nadmierną władzą i pozbawione kontroli mas.”

Pan Wójcicki ponownie nie rozumie dialektyki. Za dostateczne wyjaśnienie dlaczego jej nie rozumie, jeżeli chodzi o kult jednostki – wystarczą słowa Tow. Iwanowa z pracy „Dialektyka kultu jednostki”. Pisze on tam:

„Otóż kult jednostki, jak każde inne zjawisko społeczno-polityczne ma cechy pozytywne i negatywne, ściśle związane z kontekstem historycznym w którym zaistniało.”

Kult Stalina:

„[…] przed i w trakcie wojny pełnił on funkcję pozytywną, mobilizując masy do walki o budownictwo socjalistyczne i do poświęceń w czasie wojny, a po jego śmierci zamienił się w narzędzie, które wykorzystał Chruszczow do ostatecznego wyrugowania z życia partyjnego marksizmu-leninizmu pod pretekstem wyrugowania kultu Stalina. [18]

Kult jednostki w wizji trockistów jest zawsze rzeczą negatywną. Występuje u nich zawsze jako zjawisko indywidualistyczne, a nie jako zjawisko klasowe. Kult Stalina nie oznaczał bowiem aż do roku 1953 kultu Stalina, lecz kult (popieranie/obietnicę walki) idei marksizmu-leninizmu. Oznaczał poświęcenie się idei. Stalin dla większości ludzi oznaczał wówczas zwycięstwo tej idei, był on dla proletariatu widocznym ucieleśnieniem niewidocznej gołym okiem idei marksizmu-leninizmu. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, ani złego. Gorzej, gdy kult przeradza się w kult samej osoby, a zapomina się o idei, którą ta osoba reprezentowała. Ciekawe jest to, że Chruszczow bardzo mało mówi w swoim referacie na temat tego, czy Stalin prowadził partię słuszną drogą leninizmu, lecz o osobistych cechach Stalina, które są albo wyssane z palca albo oparte na pogłoskach, rozsiewanych przez burżuazję. Trockiści są przyjaciółmi Chruszczowa, przyjaciółmi rewizjonizmu, w rzeczywistości – innym odcieniem tego samego białego koloru zdrady komunizmu.

Więcej w tym punkcie mówić nie trzeba.

2) „tępienie wszelkiej opozycji wewnętrznej, swobody krytyki i prawa do wyrażania własnego zdania co rozwija się dalej w praktykę fabrykowania zarzutów przeciwko przeciwnikom biurokratycznej linii i opieraniu się na kłamstwie i fałszerstwie”

O swobodzie krytyki pisaliśmy już wystarczająco wiele powyżej. Warto tylko dodać, że trockiści pragnęliby wolności istnienia i działania dla burżuazji w państwie proletariatu, oburzając się na „tępienie opozycji”.

Warto jeszcze wyjaśnić pewną sprawę. Trockiści są oburzeni na fakt, że opozycjonistów zamknięto wreszcie w więzieniach, wykonano na nich egzekucję czy wydalono poza granice ZSRR. Trockiści nie wiedzą o tym, że wszystkie te wydarzenia miały miejsce dopiero po ujawnieniu przestępstw, które ludzie ci popełniali przeciwko ZSRR. Przed ujawnieniem tych faktów WKP(b) często przyjmowała polemikę trockistów, pozwalając im otwarcie i na forum publicznym partii wyrażać swoje poglądy. To, że partia nie aprobowała teorii Trockiego, lecz leninizm – to już inna sprawa. Trockiści nigdy nie poddawali się dyscyplinie partyjnej i nigdy nie działali w myśl centralizmu demokratycznego. Trockiści zawsze idą swoją, liberalną, indywidualistyczną drogą, która ustalenia większości ma w głębokim poważaniu. I kto tu mówi o demokracji!

b) W dziedzinie praktycznej działalności politycznej

1) „Ograniczanie rewolucyjności, potulność wobec klas panujących co jest konsekwencją realizacji interesów biurokracji”

Co to wszystko ma oznaczać? Potulność wobec klas panujących? To już zupełna farsa. Ograniczanie rewolucyjności? Rozumiemy, że według trockizmu rewolucja to romantyczna wizja walk i idei, która przelewa się po ulicach, porywa tłumy i wszyscy są szczęśliwi, ale niestety rzeczywistość jest nieubłagana, a fakty są twarde. Polityka rewolucyjna nie zawsze musi być „otoczona blaskiem i chwałą wielkiej idei socjalizmu”, jak chcą widzieć to trockiści.

2) „Tworzenie rozłamu w ruchu robotniczym, mimo uporczywego głoszenia haseł o ‘jedności’.  Odbywa się to przez podział ruchu na oddanych sprawie proletariatu ideowców i bezideowych, drobnomieszczańskich biurokratów”

Zarzut „rozłamowości” zawsze był kierowany przez oportunistów w stosunku do tych ludzi w ruchu robotniczym, którzy pragnęli oczyszczenia go od burżuazyjnych wpływów w postaci drobnomieszczańskich ideologii. Z zarzutem tym spotykał się każdy jeden kolejny wielki rewolucjonista – od Marksa po Mao.

Jedność jest tutaj wzięta metafizycznie, jako cnota ponad wszystko. A my nie chcemy jedności z oportunistami. Chcemy jedności robotników na gruncie marksizmu, a nie eklektycznej mieszanki. Dlatego, aby osiągnąć prawdziwą jedność – konieczny jest najpierw podział, wyraźny i klarowny podział, oddzielenie się, wskazanie na to, co jest rzeczywiście rewolucyjne, a co jest tylko rewolucyjnym sloganem.

Lenin:

„[…]tylko ludzie krótkowzroczni mogą uważać, że spory frakcyjne i ścisłe rozróżnianie odcieni są nie na czasie lub zbędne. Od utrwalenia się takiego czy innego ‘odcienia’ może zależeć przyszłość […] przez wiele, bardzo wiele lat.” [19]

W zasadzie cała historia ruchu komunistycznego nie jest wcale historią jedności, lecz historią walki. Marksizm hartował się i wzmacniał w boju z oportunizmem i różnego rodzaju burżuazyjnymi wpływami w ruchu robotniczym. Marks walczył z anarchistami, Bakunina, Lenin z mienszewikami, Stalin z trockistami, Mao chociażby z Wang Mingiem.

Wszystkim bowiem prawdziwym komunistom przyświecały słowa:

„Wszelkie pomniejszanie ideologii socjalistycznej, wszelkie odchodzenie od niej oznacza tym samym umacnianie ideologii burżuazyjnej.” [20]

Jedność to hasło, za pomocą którego ci, którzy w praktyce działali przeciwko proletariatowi rosyjskiemu – mieli otrzymywać stanowiska w partii i państwie proletariatu. Jedność – to hasełko, za pomocą którego dążono do wolności działania burżuazji w państwie proletariatu i dostępu do możliwości rozpowszechniania jej reakcyjnej ideologii na szeroką skalę.

Mao pisze o formule „jedność – krytyka – jedność”:

„Szerzej mówiąc, formuła ta oznacza, że biorąc za punkt wyjścia pragnienie jedności rozwiązujemy sprzeczności poprzez krytykę lub walkę, i tym samym osiągamy nową jedność na nowej bazie.” [21]

Słowem – jedność nie istnieje bez walki. A walka nie istnieje bez jedności.

8. Trockizm – awangarda zdrady.

„Rak stalinizmu, biurokratycznego rewizjonizmu, zżera wszystkie te organizacje które oderwane są od mas i zamiast proletariatowi – służą same sobie.”

Mylne i całkowicie nieklasowe podejście do organizacji jest domeną trockizmu. Żadna organizacja polityczna nie działa dla „samej siebie”. Nawet jeżeli nie zdaje sobie z tego sprawy – służy tej czy innej klasie, tej czy innej warstwie społecznej.

„W społeczeństwie klasowym każdy człowiek znajduje się w określonej sytuacji klasowej, toteż nie ma takiej ideologii, która by nie nosiła piętna klasowego.” [22]

– pisze Mao.

A Pan Wójcicki nadal:

„Żądanie budowy partii awangardowej, wnoszącej świadomość klasową w szeregi proletariatu tylko żeby słowo „awangarda” (straż przednia) miało jakiś sens, to ktoś musi iść z tyłu za tą awangardą, jakaś większa grupa społeczna;”

I to jest właśnie sedno faktu, że trockizm jest socjalfaszyzmem. Szukając jakiejkolwiek grupy społecznej, aby być dla niej awangardą, trockiści znajdują sobie pracujących – arystokrację pracy, a nie proletariat. Dla trockistów nie liczy się proletariat, nie liczy się lud, liczy się bycie awangardą, a proletariatem, czy ludem – może być jakakolwiek klasa w społeczeństwie. Tak to w istocie rzeczy wygląda. Ten indywidualizm, nie pragnienie słuszności, lecz pragnienie „wyróżniania się”, nie pragnienie służby ludowi, służby proletariatowi, lecz bycia awangardą proletariatu, tylko dlatego, że kieruje się proletariatem – przenika cały trockizm od góry do dołu.

„Ktoś musi iść z tyłu”. „My idziemy z przodu!” – krzyczą trockiści.

My zaś mówimy, że jeżeli organizacja chce być prawdziwą organizacją awangardy proletariatu, musi podążać za prawdziwym proletariatem, musi naukowo stwierdzić czy hasła, które głosi – są hasłami, obliczonymi na interesy proletariatu, a nie „większej grupy społecznej”. O tym formalnodemokratycznym (większość-mniejszość), liberalnym podejściu – pisze Lenin w „Renegacie Kautskim”:

„Formalnodemokratyczny punkt widzenia – to właśnie punkt burżuazyjnego demokraty, który nie uznaje, że interesy proletariatu i proletariackiej walki klasowej stoją wyżej.” [23]

Trockiści jako w rzeczywistości – burżuazyjni demokraci – postrzegają walkę klasową przez pryzmat większość/mniejszość, wspierając walkę większości przeciwko mniejszości w krajach Pierwszego Świata. Nie chcą wiedzieć – jaka to jest większość i że w zasadzie to stanowi ona w kardynalnej kwestii rewolucji – jedność z mniejszością, przeciwko której walczy trockizm. Owa większość w Pierwszym Świecie to arystokracja pracy, której walka nie ma na celu wyzwolenia proletariatu, ani socjalizmu, lecz pogłębienie wyzysku prawdziwego proletariatu, który znajduje się w krajach Trzeciego Świata.

Jeżeli organizacja rzeczywiście służy prawdziwemu proletariatowi i posiada słuszną, marksistowską linię polityczną, to jeżeli działa w społeczeństwie, w którym brak jest proletariatu – to może mimo to być ona prawdziwie awangardową, prawdziwie rewolucyjną i komunistyczną organizacją. Tak rzecz się ma z Organizacją Czerwonej Gwardii. Organizowanie pierwszoświatowców i stawanie w awangardzie szerszego ruchu arystokracji pracy, większej warstwy społeczeństwa Pierwszego Świata jest wręcz przeciwnie – polityką skrajnie antyrewolucyjną i socjalfaszystowską.

Przejdźmy dalej.

„Jednak tamten «antystalinizm», jeśli wziąć za niego wszystkie próby komunistycznej krytyki Stalina, pozbawiony był wyrazistej treści ideologicznej, łączył ze sobą zarówno konsekwentnych rewolucyjnych marksistów jak i całkowitych oportunistów którzy krytykowali Stalina pobieżnie i niekonsekwentnie, łączył ze sobą tak odległe nurty jak trockizm Lewicowej Opozycji, bucharinowców (prawicową opozycję), Brandlera i Thalheimera, komunistów wolnościowych odrzucających leninizm, lewicowy komunizm, titoizm, a nawet Chruszczowa, pachołka Stalina który odważył się po śmierci skrytykować swojego mistrza.”

Dlaczego wszelka próba komunistycznej krytyki Stalina była „pozbawiona wyrazistej treści ideologicznej”? Ponieważ była niesłuszna. Jeżeli za „konsekwentnych rewolucyjnych marksistów”, Pan Wójcicki uważa Trockiego, Titę czy Brandlera – to możemy tylko współczuć Władzy Rad faktu, że popiera wszelkich oportunistów przeciwko marksistom, że konsekwentnie podąża za prądem oportunistycznym w ruchu robotniczym, kontynuując tradycję zdrady.

9. „Próba czasu” dla trockizmu

„Próba czasu, która jest najlepszym sprawdzianem dla teorii, pokazała że z szerokiej rzeszy «antystalinistów» jedynie Trocki zasługuje na uznanie i wyniesienie na piedestał za marksistowską analizę ustroju ZSRR i przewidzenie możliwości kontrrewolucji z tym związanej.”

Trocki wcale nie przewidział kontrrewolucji w ZSRR. Teoria Trockiego o biurokracji nie odpowiada podstawowym faktom. „Marksistowska” analiza ustroju ZSRR opierała się na metafizycznym podejściu do klas, biurokracji i jedności. To nie jakieś abstrakcyjne „wyradzanie się biurokracji” spowodowało nadejście w ZSRR epoki rewizjonistycznej. Słuszną analizę kontrrewolucji w ZSRR dali maoiści, a nie trockiści. Równanie tych teorii nie ma racji bytu.

„Nie ma międzynarodówek bucharinistowskich, titoistowskich i brandlerowskich ani też w zbyt wielu zwolenników tych nurtów na świecie, tak jak ma miejsce to u trockistów .”

„Na świecie” – oznacza u Pana Wójcickiego – w Pierwszym Świecie. I w Pierwszym Świecie, gdzie przeważającą część społeczeństwa stanowi drobna burżuazja – drobnoburżuazyjna ideologia trockizmu może zdobyć sobie niejaką część zwolenników. Jest to jednak nie proletariat, lecz arystokracja pracy. I chwalenie się tym – jest kolejną oznaką socjalfaszyzmu, faktycznej zdrady proletariatu i w żadnym razie nie oznacza siły marksistowskiej.

Próba czasu dla trockizmu mówi jednoznacznie – trockizm przegrał. Idee Trockiego nie zwyciężyły nigdy i nigdzie, nawet wśród pierwszoświatowych robotników. Trockiści nigdy nie zaprezentowali alternatywy wobec „stalinizmu”. Przywództwo Stalina doprowadziło proletariat do socjalizmu w ZSRR i stworzenia szeregu państw demokracji ludowej w Europie i w Azji, po całkowitej anihilacji niemieckiego nazizmu, a więc de facto uratowaniu wielu narodów przed eksterminacją, a i całej ludzkości od barbarzyńsko-imperialistycznej dominacji. Przywództwo Trockiego doprowadziło tylko do powstania stert bezwartościowej makulatury.

Oto jest cała prawda o trockistowskiej krytyce stalinizmu. Jest to krytyka, którą wieczni przegrani kierują na wygranych. Krytyka, którą metafizycy wypowiadają dialektykom. Krytyka, którą oportunizm wypowiada rewolucyjnemu kierunkowi w ruchu robotniczym. Krytyka, którą drobna burżuazja kieruje w stronę proletariatu. Krytyka inteligencików, kierowana w stronę ludu. Krytyka socjalfaszystów w kierunku marksistów.

To żadna krytyka. Krytyka w cudzysłowie.

M. Rakulski  

Przypisy
[1] http://1917.net.pl/?q=node/2784
[2] http://trzeciswiat.wordpress.com/2010/05/14/upadek-socjalizmu-od-nauki-do-utopii/
[3] „Co robić?”, Dzieła Wszystkie, t. 6, s. 9.
[4] Tamże, s. 22.
[5] http://trzeciswiat.wordpress.com/2011/06/29/czym-jest-socjalizm-czym-jest-komunizm/
[6] http://trzeciswiat.wordpress.com/2011/05/18/m-rakulski-wyscig-z-kapitalizmem/
[7] „Według materializmu dialektycznego, wiodącą rolę odgrywają czynniki ekonomiczne czyli właśnie obfitość dóbr która jest warunkiem koniecznym zwycięstwa socjalizmu i komunizmu.” http://www.1917.net.pl/?q=node/5128&page=1
[8] Stalin, „Ekonomiczne problemy socjalizmu w ZSRR”, wyd. 1952, s. 70.
[9] Lenin, „Dziecięca choroba «lewicowości» w komunizmie”, wyd. 1949, s. 31.
[10] http://trzeciswiat.wordpress.com/2011/12/21/kilka-slow-o-stalinie-w-dniu-jego-urodzin/
[11] http://trzeciswiat.files.wordpress.com/2012/01/mao-w-sprawie-praktyki.pdf
[12] http://trzeciswiat.wordpress.com/2010/08/02/lenin-a-trocki-dwadziescia-lat-walki-1903-1923/
[13] http://www.marxists.org/polski/trocki/1930/rp/10.htm
[14] http://www.marxists.org/polski/lenin/1915/08/stany-zj-europy.htm
[15] http://www.marxists.org/polski/lenin/1917/par/03.htm
[16] Lenin, „Rewolucja proletariacka, a renegat Kautsky”, Dzieła wszystkie, t. 37, s. 231.
[17] http://trzeciswiat.wordpress.com/2011/10/27/stara-wladza-nowa-wladza-reformy-kontra-rewolucja/
[18] http://trzeciswiat.wordpress.com/2011/07/19/a-iwanow-dialektyka-kultu-jednostki/
[19] Lenin, „Co robić?”, Dzieła wszystkie, t. 6, s. 23.
[20] Tamże, s. 39.
[21] „Czerwona książeczka”, s. 342.
[22] Tamże, s. 10-11.
[23] Lenin, „Rewolucja proletariacka a renegat Kautsky”, Dzieła wszystkie, t. 37, s. 263.

Był sobie w OCG pewien wirtualny rewolucjonista

Był w OCG jeden Jasiek Krytykant. Szczególna to jednostka zahartowana w wirtualnych bojach z oprawcami trzecioświatowego maoizmu. Mianował się wielkim rewolucjonistą i z błyskiem w oku niczym Che Guevara gromił różnych polemistów wykręcając im ręce i łamiąc karki. Wydawać by się mogło, że w rzeczywistości ten tajemniczy osobnik jest zabójczo przystojnym i dobrze zbudowanym mężczyzną, sylwetką przypominający Rambo. Jednakże rzeczywistość jest brutalna nawet dla internetowych siepaczy, którzy obżerając się chipsami podbijają fora internetowe i tam toczą wyniszczające walki. Bo internetowy rewolucjonista stoi w rozkroku. Jedną nogą w masturbacji, drugą na internetowym forum, czy portalu tematycznym, gdzie obficie rzuca bluzgami.

Jasiek Krytykant wstąpił do OCG kiedy powoli wychodziliśmy z Internetu.  Właściwie były to pierwsze kroczki bobasa, który dopiero poznawał świat. Jaśka Krytykanta poznałem w 2010 roku na manifestacji pod ambasadą USA w Warszawie. Bardzo nas zirytował… Kiedy skandowaliśmy rewolucyjne hasła ten stał jak beton z flagą OCG i panicznie powstrzymywał śmiech. Swoim wielkim cielskiem i debilnym uśmiechem na pryszczatej gębie wzbudzał zainteresowanie przechodniów, którzy zerkając na niego rzucali wymowne spojrzenia w naszą stronę. Jasiek Krytykant był wielką pomyłką OCG. W Internecie wydawał się być przepełniony duchem rewolucji, w tzw. „realu” – okazał się miernotą.

Po tym doświadczeniu postanowiliśmy sprawdzić rewolucyjnego ducha Jaśka Krytykanta. Wydawał się on bardzo zakompleksiony i zamknięty w sobie. Był wyrośniętym dzieckiem o twarzy Fidela Castro, z którego próbowaliśmy zrobić mężczyznę. Kiedy Jasiek Krytykant dostawał zadanie: idź i zapytaj się tej atrakcyjnej blondynki z jędrną pupą o godzinę, to przerażony padał na kolana migając się na wszystkie możliwe sposoby.

Jasiek Krytykant dostał od OCG solidnego kopa w dupę. Urażony naszą decyzją o wyrzuceniu go z organizacji postanowił się mścić, grając niczym wyrzucony z WKP(b) Trocki. Szczególnie skompromitował się tym, że kazał swojemu koledze śledzić Towarzysza Rakulskiego. Najwidoczniej Jasiek Krytykant popadł w paranoję i teraz z trudnością przychodzi mu odróżnienie świata rzeczywistego od wirtualnego, w którym jest najpierwszym siepaczem i polemistą, młotem na krytyków trzecioświatowego maoizmu i – „jedynym prawdziwym” trzecioświatowym maoistą.

Takich Jaśków jest w Internecie całe mnóstwo, a już zwłaszcza na lewicy. Nieśmiało twierdzimy, że całe mrowie takich krytykantów i miernot znajduje się na umiłowanym przez masy pracujące socjalfaszystowskim portalu Władza Rad (gdzie obecnie już otwarcie chwali się imperialistycznych najemników). „Kozak w necie, dupa w świecie” mówi nowe, świeckie przysłowie.

Oczywiście po wyrzuceniu z OCG nasz Jasiek Krytykant, alias Josip, alias Stureremil1942, alias Piotr Konieczny – od razu wszedł w konszachty z rewizjonistami.

Jego poglądy wyglądają na słuszne. Tak się jednak tylko wydaje. Konieczny podnosi czerwony sztandar po to, żeby rzucać go w błoto. Poglądy to jedno, ale pamiętajmy, że ktoś kiedyś powiedział mądre słowa: „po czynach ich poznacie”. Poznaliśmy.

Konieczny usiłuje grać rolę ofiary, usiłuje wmawiać, że został wyrzucony, bo był niewygodny dla kierownictwa, bezpodstawnie oczernia członków OCG. Historia już znana z ZSRR lat ’30, tyle, że tym razem powraca jako farsa.

Prawdziwy komunista powinien mieć odwagę Lenina, siłę Stalina i analityczny umysł Mao. Bojownicy dogmatu i drobnomieszczańskie strachajły mają nic więcej jak burżuazyjną zarozumiałość Trockiego.

W OCG nie ma miejsca dla lewicowych liberałów, którzy nie wiedzą co to znaczy poświęcenie sprawie i dyscyplina.

Nie ma też miejsca dla tych, którzy nie odróżniają zwykłego internetowego krytykanctwa i zabaw polemicznych od teoretycznej pracy rewolucyjnej, dla której obecnie podstawowym środkiem publikacji, wolnym od manipulacji i kosztów jest właśnie Internet.

Rask Hetmański  

Klasy i walka klasowa

Dogmatycy w ruchu komunistycznym, którzy nie zwykli traktować socjalizmu jako nauki, lecz jako ideę lub wiarę – nie podchodzą do rzeczywistości w sposób rewolucyjny, a więc w sposób analityczny, nie na sposób dialektyczny, nie umieją „konkretnie zanalizować konkretnej sytuacji” (Lenin).

Tak jest także w przypadku pojmowania klas i walki klasowej.

Dla dogmatyków, którzy na dodatek nie umieją nawet poprawnie odczytać samego Marksa – klasy to zwyczajne kategorie ekonomiczne, a walka klasowa to walka ekonomiczna, która toczy się według najważniejszej, najgłówniejszej, dominującej sprzeczności, jaką stanowi sprzeczność pomiędzy stosunkami produkcji a siłami wytwórczymi. Wszystko inne spychane jest na dalszy plan, wszystko inne to nie jest walka klasowa, ale jej popłuczyny. Wszystko, co nie wiąże się z tą sprzecznością – to nic nie ważne sprawy poboczne, które odsunąć można na dalszy plan, które same się tam usuwają, które dla rewolucji znaczą bardzo mało.

Jest to absolutnie niedialektyczne pojęcie walki klasowej.

Dogmatyk jest zawsze ograniczony swoimi dogmatami. Nie umie on ujrzeć ani zmiany rzeczywistości, ani nie umie wszechstronnie ujmować danego zjawiska, usiłując zrozumieć zarówno jego wpływ na inne zjawiska, jak i wpływ, jaki wywierają warunki, w którym te zjawisko istnieje.

Zjawisko walki klasowej w społeczeństwie o charakterze klasowym nie przebiega wyłącznie na płaszczyźnie sprzeczności pomiędzy siłami wytwórczymi, a stosunkami produkcji. W społeczeństwie klasowym walka klasowa trwa w każdej jednej dziedzinie życia społeczeństw. Jak czerwona nitka przetyka się przez każdy aspekt społeczeństwa.

Mao pisze:

„Przemiany społeczne uwarunkowane są głównie rozwojem sprzeczności wewnątrz społeczeństwa, to jest sprzeczności między siłami wytwórczymi a stosunkami produkcji, sprzeczności między klasami, sprzeczności między nowym a starym. Rozwój tych sprzeczności pcha społeczeństwo naprzód, doprowadza do zastąpienia starego nowym.” („W sprawie sprzeczności”)

Widzimy tutaj docenianie także innych sprzeczności, sprzeczności między klasami są postawione na równi ze sprzecznością, która stanowi alfę i omegę dogmatyków – sprzecznością między siłami wytwórczymi a stosunkami produkcji.

W czym rzecz?

W tym, że w społeczeństwie klasowym wszystko ma w ten czy inny sposób wydźwięk klasowy. Słowem walka klas przebiega w każdej dziedzinie życia społeczeństw, nie ograniczając się tylko do walki między siłami wytwórczymi, a stosunkami produkcji. Dogmatycy tego nie widzą. Takie ograniczone pojmowanie sprawy było źródłem ekonomizmu, który 100 lat temu z hakiem obalał już Lenin, a który często, w zmienionej formie – pokutuje do dzisiaj.

U komunistów rosyjskich widoczna była obawa czy nieumiejętność stawiania sprawy w inny sposób. Linia polityczna niemal zawsze była wyprowadzana od warunków sprzeczności ekonomicznych, sprzeczności, które dotyczyły własności, stosunku do gospodarki, etc.

Mao zauważył, że istnieją sprzeczności w danej chwili ważniejsze i mniej ważne, że istnieją sprzeczności główne i poboczne, że w danych warunkach jedna kwestia stanowi sprzeczność główną, a w innych może już stanowić sprzeczność drugiego rzędu. Walka klasowa w Chinach na polu politycznym stała się ważniejsza od walki klasowej na polu gospodarczym. Sprzecznością główną stała się sprzeczność pomiędzy imperializmem Japonii, a całym narodem chińskim. Na drugi plan zeszła sprzeczność między proletariatem, a burżuazją. To nowatorskie podejście okazało się słuszne, gdyż KPCh osiągnęło sukces, dzięki taktyce zjednoczonego frontu walki przeciwko Japonii, w którego skład nie wchodzili sami robotnicy i biedne chłopstwo, lecz wszystkie, patriotycznie nastawione grupy, klasy i warstwy.

Po rozgromieniu japońskich najeźdźców, rewolucja przeszła z powrotem do sprzeczności pomiędzy burżuazją, a proletariatem na polu gospodarczym i dzięki temu w 1948 roku ostatecznie osiągnięto zwycięstwo. Można było zacząć budować socjalizm. W 1966 roku zaś, okazało się, że sprzeczność główna przebiega tym razem pomiędzy tymi, którzy idą drogą kapitalistyczną i tymi, którzy kroczą drogą socjalistyczną, sprowadzała się do walki klasowej w kulturze. Tak właśnie zaczęła się Wielka Proletariacka Rewolucja Kulturalna.

Analiza dialektyczna, analiza konkretnej sytuacji, konkretnych sprzeczności i klas, ustalenie, co jest w danej chwili najważniejsze, ustalenie linii politycznej w zgodzie z aktualnym prądem walki klasowej – oto jest broń, która czyni taktykę marksistowską elastyczną i zwycięską. Kto jest wrogiem, a kto przyjacielem – tak się zaczyna marksizm Mao (pierwsze słowa w jednym z pierwszych artykułów). I słowa te stanowiły esencję taktyki marksistowskiej, dzięki czemu maoizm zwyciężył, stając się trzecim etapem rozwoju marksizmu, a lud chiński był najbliżej komunizmu w dziejach ludzkości.

Walka klasowa jest zmienną sprzecznością, posiadającą wiele stron (klas), przy czym antagonizm narasta, zależnie od okoliczności, między różnymi jej stronami, nie zaś ciągle między tymi samymi. Walka klasowa nie jest bynajmniej sprzecznością jedynie między klasą wyzyskującą, a wyzyskiwaną, bowiem istnieje ona także pomiędzy np. dwiema klasami wyzyskiwanymi, lub też między dwiema klasami wyzyskującymi . Sprzeczność między klasami (wszystkimi) istnieje zawsze. Może być jedynie „wyciszona” (nieantagonistyczna) bądź „rozbudzona” (antagonistyczna).

Zajmijmy się jeszcze jedną, ważną sprawą, która pozostaje w związku z tematem artykułu.

Walka klasowa może się objawiać na różnych płaszczyznach – to wiemy. Przebiega ona w różnych etapach, toczy się na różnych polach bitew. Ale walka klasowa trwa także wewnątrz samych klas, a nie tylko pomiędzy nimi. Sytuacja rewolucyjna, w jakiejkolwiek postaci, sytuacja, gdy narasta antagonizm – pokazuje jasno – klasy nie są metafizycznymi kategoriami, które człowieka od urodzenia przypisują do siebie i nie można się z nich wyzwolić. Klasy są płynne. Klasy to ludzie. A ci zmieniają poglądy, znajdują się w różnych sytuacjach, mają różne poglądy. Istnieją górne, średnie i dolne warstwy klas i każda z nich różni się od siebie w jakimś stopniu. Całe części jednych klas mogą się okazać postępowe i w rezultacie zmienić klasową przynależność. Istnieją lewicowe i prawicowe warstwy danych klas. Generalizowanie i mówienie o dwóch zaledwie klasach, nie uwzględniając ogromnej różnorodności społeczeństw – to dogmatyczna, trockistowska bzdura, która prowadz do metafizyki rozumowania, a za tym do błędnej taktyki, sekciarstwa i porażki.

Prawdziwy charakter danych warstw, które niemal zawsze Mao wymienia wespół z „klasami” – objawia się dopiero w sytuacji rewolucyjnej.

Pozwolę sobie zakończyć słowami Lenina: „to, co stanowi kwintesencję, żywą duszę marksizmu – to konkretna analiza konkretnej sytuacji”.

I najpierwsze, co należy uczynić przy ustaleniu właściwej linii politycznej i słusznej taktyki rewolucyjnej – to konkretna analiza konkretnej sytuacji klasowej w społeczeństwie.

M. Rakulski

Przemówienia na II Kongresie Międzynarodówki Komunistycznej

Włodzimierz Lenin – Przemówienia na II Kongresie Międzynarodówki Komunistycznej

Przemówienia Włodzimierza Lenina na II kongresie Kominternu zadziwiają aktualnością nawet dzisiaj. To co Lenin mówił o arystokracji pracy pozostaje młotem na pseudokomunistów, którzy interesuja się tylko polepszeniem poziomu życia drobnej burżuazji, a losem zwykłych proletariuszy, którzy są dzisiaj tylko w Trzecim Świecie, w ogóle się nie przejmują, czasami wręcz pochwalając imperialistyczny agresje tłamszące wolność ludów kolonialnych (jak trockistowska gadzinówka Władza Rad). Najciekawsze cytaty z pracy umieszczamy poniżej, zachęcając jednocześnie do przeczytania całej publikacji.

„Generalnie w sensie historycznym prawdą jest, że w krajach zacofanych jakiś chiński kulis nie jest w stanie dokonać rewolucji proletariackiej; ale w krajach bardziej bo¬gatych, w których wskutek imperialistycznej grabieży żyje się znośniej — a krajów takich jest niewiele — mówienie robotnikom, że powinni bać się „zbyt wielkiego” zuboże¬nia, będzie miało charakter kontrrewolucyjny. Należy mówić coś wręcz przeciwnego. Arystokracja robotnicza, która boi się ponoszenia ofiar, która lęka się „zbyt wiel¬kiego” zubożenia w okresie walki rewolucyjnej, nie może należeć do partii. W przeciwnym razie dyktatura, zwłaszcza w krajach zachodnioeuropejskich, jest niemożliwa.”

(Okazało się, że Lenin ma tu rację tylko częściową – bowiem „chiński kulis” zdołał przeprowadzić rewolucję proletariacką w Chinach, podczas gdy europejska burżuazyjna klasa robotnicza do dzisiaj prostytuuje się u wielkich imperialistów, żyjąc kosztem wyzysku proletariatu Trzeciego Świata)

„Prawdą jest, że przesiąknięta dżingoizmem i szowinizmem arystokracja robotnicza Anglii i Ameryki stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla socjalizmu i naj¬silniejsze oparcie dla II Międzynarodówki, że mamy tu do czynienia z największą zdradą ze strony przywódców i robotników należących do tej burżuazyjnej Międzynarodówki.”

Drugi Kongres Międzynarodówki Komunistycznej obradował od 19 lipca do 7 sierpnia 1920 r. Otwarcia Kongresu dokonano w Piotrogrodzie, następne posiedzenia odbywały się w Moskwie. W Kongresie uczestniczyło ponad 200 delegatów, reprezentujących organizacje robotnicze 37 krajów.

Na pierwszym posiedzeniu Kongresu Lenin wygłosił referat o sytuacji międzynarodowej i o podstawowych zadaniach Międzynarodówki Komunistycznej. Lenin na Kongresie wypowiedział nieubłaganą walkę oportunistycznym centrystowskim partiom, które usiłowały przeniknąć do III Międzynarodówki i poddał ostrej krytyce anarchosyndykalistyczne tendencje i „lewicowe” sekciarstwo w szeregu organizacji komunistycznych; wygłosił referaty i przemówienia i wziął udział w obradach komisji, które rozpatrzyły następujące sprawy: sytuacja międzynarodowa i podstawowe zagadnienia Międzynarodówki komunistycznej, kwestia narodowa i kolonialna; kwestia agrarna i warunki przyjęcia do Międzynarodówki Komunistycznej. Tezy Lenina dotyczące podstawowych zadań II Kongresu Międzynarodówki Komunistycznej  zatwierdzone zostały jako uchwały Kongresu.

II Kongres założył podwaliny programu, zasad organizacyjnych, strategii i taktyki Międzynarodówki Komunistycznej.

Włodzimierz Lenin – Przemówienia na II Kongresie Międzynarodówki Komunistycznej